| Wykonawca | |
|---|---|
| Album | |
| Wydany |
1 października 1961 |
| Nagrywany |
23 marca 1961 |
| Gatunek | |
| Długość |
2:59 |
| Wydawnictwo | |
| Producent | |
| Autor |
Can’t Help Falling in Love – ballada rockowa pierwotnie nagrana przez Elvisa Presleya i wydana przez Gladys Music.
Została napisana przez Hugo Perettiego, Luigiego Creatorego oraz George’a Davida Weissa. Melodia została oparta na utworze „Plaisir d'amour”. Po raz pierwszy utwór został użyty w filmie z Elvisem Presleyem z 1961 roku pt. Blue Hawaii. W czasie następnych czterech dekad piosenka ta była nagrywana przez wielu innych artystów, np. przez brytyjską grupę reggae UB40, której wersja z 1993 roku była na szczycie amerykańskiej listy przebojów tygodnika „Billboard” Hot 100 i brytyjskiej UK Singles Chart.
Pierwowzorem utworu była klasyczna kompozycja Jeana Paula Egide Martiniego (1741–1816) „Plaisir d'amour”. Sam Presley nagrał tę piosenkę w 1961 roku i stała się ona jego przebojem docierając do pozycji 2. na liście Hot 100 pisma Billboard. Osiągnęła szczyt brytyjskich list przebojów w 1962 roku i była wykorzystywana w wielu innych filmach Walta Disneya, takich jak Wygrane marzenia i Lilo i Stich. Singel posiada certyfikat RIAA, który potwierdza, że utwór otrzymał status platynowej płyty, ponieważ na amerykańskim rynku został sprzedany w ponad milionie egzemplarzy. W latach 1969–1977 podczas koncertów na żywo piosenka zamykała każdy jego koncert. Śpiewał ją podczas 1968 NBC television special oraz w "Aloha from Hawaii".
Zespół UB40 wydał swoją wersję piosenki w 1993 roku pojawiła się ona na albumie Promises and Lies. Piosenka została wydana w dniu 10 maja 1993 roku, w większości krajów na całym świecie. Piosenka dotarła na pierwsze miejsce „Billboard” Hot 100 i pozostała na tym miejscu przez siedem tygodni. Pojawiła się na ścieżce dźwiękowej filmu Sliver.
| Kraj | Lista | Pozycja |
|---|---|---|
| NZL | Recorded Music NZ | 1 |
Utwór ten został nagrany na piątej sesji do albumu New Morning 3 czerwca 1970 r. w Columbia Studio E w Nowym Jorku. Plonem tej sesji były także: „One More Weekend”, „Jamaica Farewell”, „Long Black Veil”, „Lily of the West (Flora)”. Poza „One More Weekend” wszystkie te piosenki stały się odrzutami.
Wersja Dylana, czyli połączenie organów, harmonijki i głosu samego artysty niepotrafiącego znaleźć odpowiedniej tonacji, stanowi idealne potwierdzenie ocen krytyków uważających, iż Dylan jest najgorszym jego albumem. Oliver Trager podaje, że piosenka ta pochodzi z prób Dylana w sierpniu 1970 r. Jednak nic nie przemawia za tą tezę. Najpewniej więc nagranie to pochodzi jednak z 3 czerwca 1970 r. Dylan nigdy nie wykonywał tej ballady na koncertach.