Carl Samuel Freund

Carl Samuel Freund
Data i miejsce urodzenia

15 lipca 1862
Wrocław

Data i miejsce śmierci

3 czerwca 1932
Wrocław

Zawód, zajęcie

lekarz

Alma Mater

Uniwersytet Wrocławski

Uczelnia

Uniwersytet Wrocławski

Carl Samuel Freund (ur. 15 lipca 1862 we Wrocławiu, zm. 3 czerwca 1932 we Wrocławiu) – niemiecki lekarz neurolog i psychiatra, tajny radca sanitarny, prymariusz przytułku Claassena we Wrocławiu (Claassenschen Siechenhaus).

Życiorys

Syn wrocławskiego kupca Jakoba Freunda. Uczęszczał najpierw do Wankel′s Knabenschule, a potem do Johannesgymnasium we Wrocławiu, świadectwo dojrzałości otrzymał w 1880 roku. Studiował medycynę na Uniwersytecie we Wrocławiu i Uniwersytecie w Zurychu. Tytuł doktora medycyny otrzymał po przedstawieniu dysertacji Ueber Knochenentzündungen in der Reconvalescenz von Typhus abdominalis we Wrocławiu w 1885 roku. Następnie był asystentem w Klinice Psychiatrycznej Szpitala Wszystkich Świętych u Carla Wernickego. Przez pewien czas był asystentem w przytułku w Kolonii u Ottona Leichtensterna, uczył się też u Carla Weigerta we Frankfurcie nad Menem, w semestrze zimowym 1884/1885 roku pracował w berlińskiej klinice psychiatrycznej szpitala Charité u Carla Westphala, a potem przez kilka miesięcy u Jeana-Martina Charcota w Paryżu.

Od 1889 roku prowadził praktykę neurologiczną we Wrocławiu. W 1908 został prymariuszem przytułku przy Elbingstraße, ufundowanego przez fundację imienia Theodora Claassena (1774–1845); obecnie jest to Szpital MSWiA. Funkcję pełnił do śmierci w czerwcu 1932 roku. Pochowany został na Starym Cmentarzu Żydowskim przy Lohestraße.

Był przewodniczącym Breslauer psychiatrisch-neurologische Vereinigung. Należał do Gesellschaft Deutscher Nervenärzte. Żonaty z Paulą Haber, kuzynką Fritza Habera. Ich córką była Elisabeth Freund (1898–1982). Mieszkał przy Gartenstraße 49.

Dorobek naukowy

23 lutego 1888 na spotkaniu Towarzystwa Psychiatrów Wschodnich Niemiec (Verein ostdeutscher Irrenärzte) we Wrocławiu Freund przedstawił opis pacjenta z prawostronnym jednoimiennym niedowidzeniem połowiczym, który nie potrafił nazwać widzianych przedmiotów. Nazwał zaburzenie afazją wzrokową i zaproponował model, w którym przyczyną byłoby uszkodzenie kory ciemieniowo-potylicznej powodujące prawostronne niedowidzenie połowicze oraz przerwanie szlaku łączącego ośrodek wzrokowy prawej półkuli z ośrodkiem mowy półkuli lewej. Opis przypadku ukazał się najpierw w formie krótkiego streszczenia referatu, szersze doniesienie datowane jest na 1889 rok.

Lange i inni niemieccy autorzy przypisywali Freundowi jeden z pierwszych opisów zespołu, znanego dziś jako zespół Korsakowa. Opis został przedstawiony na spotkaniu Verein ostdeutscher Irrenärzte 20 listopada 1887 i ukazał się w druku w 1888, zanim praca Korsakowa ukazała się w języku niemieckim.

W 1899 wspólnie z Sachsem opublikował monografię poświęconą pourazowym schorzeniom ośrodkowego układu nerwowego. Liczne prace poświęcił zaburzeniom pozapiramidowym. Wspólnie z Vogt opublikował opis stanu marmurkowatego, razem z Bielschowskym badał zmiany prążkowia w przebiegu stwardnienia guzowatego.

Freund i Freud

Ze względu na podobieństwo nazwiska był często mylony z Sigmundem Freudem. We wrześniu 1894 roku obaj uczestniczyli w 66. Spotkaniu Niemieckich Przyrodników i Lekarzy w Wiedniu (66. Versammlung deutscher Naturforscher und Ärzte in Wien), na pamiątkowym zdjęciu stali obok siebie. Freund, podobnie jak Freud, zajmował się w latach 80. i 90. XIX wieku tematyką afazji i histerii. W liście do Wilhelma Fliessa w listopadzie 1895 Freud określił prace uczniów Wernickego, Sachsa i Freunda, jako „bzdurne”, i zarzucił Freundowi plagiat. Odnosił się do dwóch prac Freunda (jednej napisanej wspólnie z Sachsem) na temat histerii i swojego artykułu z „Archives de Neurologie”. Oskarżenie zostało powtórzone w biografii Freuda autorstwa Ernesta Jonesa. Henri Ellenberger uznał je za pozbawione podstaw.

Wybrane prace

Książki
Artykuły