Życiorys
Kiedy miał cztery lata, stracił oboje rodziców. Następnie został umieszczony w znanym ze swoich orkiestr sierocińcu The Jenkins Orphanage w Charleston. Tam zaczął grać na instrumentach dętych. Najpierw otrzymał puzon i saksofon barytonowy, ale kiedy dostrzeżono jego talent muzyczny, kierownictwo sierocińca spełniło jego prośbę i kupiło mu pierwszą w życiu trąbkę. Szybko został czołowym instrumentalistą The Jenkins Orphanage Band. W tym czasie zyskał również przydomek „Cat”, który nadali mu koledzy z klasy ze względu na jego styl walki w chłopięcych starciach. Przydomek ów pozostał przy nim przez całe życie.
Po zakończeniu pobytu w sierocińcu razem z kilkoma kolegami z orkiestry sierocińca dołączył do zespołu The Carolina Cotton Pickers. Grał z nim na koncertach objazdowych oraz dokonał swoich pierwszych nagrań. Po rozpadzie grupy współpracował w latach 1935–1944 z wieloma formacjami takimi jak Claude Hopkins Big Band, Doc Wheeler's Sunset Orchestra oraz dużymi zespołami „Lucky’ego” Millindera, Erskine’a Hawkinsa, Sabby’ego Lewisa i Lionela Hamptona, z którym dokonał klasycznego nagrania utworu Flying Home (No. 2).
W 1944 rozpoczął swoją długoletnią, choć przerywaną, karierę w big-bandzie Duke’a Ellingtona. Szybko stał się dominującym komponentem brzmienia orkiestry. Chociaż był muzykiem bardzo wszechstronnym, który z wyczuciem grał w wielu stylach, największe uznanie i sławę przyniosły mu umiejętności gry w ekstremalnie wysokich rejestrach (altissimo). Dysponował silnym brzmieniem instrumentu we wszystkich zakresach dźwięków pięć (oktaw), ale potrafił grać z wielką mocą do potrójnego c (najwyższej nuty Bb na klawiaturze fortepianu). Często grał swoje partie solowe bez mikrofonu, podczas gdy inni członkowie sekcji „blachy”, grając solo, korzystali z niego. Z Ellingtonem grał do 1947, a następnie w latach 1950–1959 i 1961–1971. W przerwach od gry w jego orkiestrze liderował założonym przez siebie zespołom, m.in. big-bandowi. Był także mistrzem gry z tłumikiem oraz na półotwartych zaworach.
Zajmował się również komponowaniem i aranżowaniem muzyki. Najbardziej znanymi jego utworami są El Gato i Bluejean Beguine, które nagrał z Ellingtonem. Inne kompozycje i aranżacje umieszczał na swoich płytach, m.in. wydanej w 1958 Cat on a Hot Tin Horn.
Po 1971 przeprowadził się do Los Angeles. Na Zachodnim Wybrzeżu pracował w studiach nagraniowych oraz występował z tamtejszymi big-bandami. Często grał z orkiestrami Louiego Bellsona i Billa Berry’ego. Od czasu do czasu koncertował w Europie, przeważnie z zespołem Hamptona.
Zmarł w wieku 64. lat w kalifornijskim Norwalk. Przyczyną śmierci był nowotworowy guz mózgu.
