Popiersie Charles’a Barrois w Muzeum Przyrodniczym w Lille | |
| Data i miejsce urodzenia |
21 kwietnia 1851 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
5 listopada 1939 |
| Profesor | |
| Specjalność: geologia, paleontologia | |
| Alma Mater | |
| Nauczyciel akademicki | |
| Uczelnia | |
| Odznaczenia | |
| Nagrody | |
Charles Barrois (ur. 21 kwietnia 1851 w Lille, zm. 5 listopada 1939 w Sainte-Geneviève-en-Caux) – geolog i paleontolog francuski.
Charles Eugène Barrois urodził się 21 kwietnia 1851 w Lille w rodzinie przemysłowców. Jego kariera naukowa była związana z Faculté des Sciences w Lille (obecnie Université Lille Nord de France), gdzie w 1871 został asystentem, w 1878 wykładowcą, a w 1888 profesorem; w 1902 przejął katedrę geologii po swoim profesorze Jules'u Gosselet'cie. Dzięki sieci kontaktów był w stanie wchodzić ze swoimi współpracownikami bezpośrednio do kopalń celem prowadzenia badań paleontologicznych na miejscu. W 1900 był sekretarzem Międzynarodowego Kongresu Geologicznego w Paryżu. W 1907 został pierwszym kustoszem Muzeum Węglowego w Lille. W 1927 katedrę uniwersytecką po nim przejął jego uczeń Pierre Pruvost. Zmarł 5 listopada 1939 w Sainte-Geneviève-en-Caux (departament Seine-Maritime). Jego pogrzeb prowadził kardynał Achille Liénart, arcybiskup Lille.
W 1870 był członkiem założycielem, a następnie siedmiokrotnie przewodniczącym Północnego Towarzystwa Geologicznego (fr. Société géologique du Nord).
Ponadto był członkiem zagranicznych akademii i towarzystw: New York Academy of Sciences, Papieskiej Akademii Nauk, Real Academia de Ciencias exactas, físicas y naturales, Bawarskiej Akademii Nauk, Royal Society of London i Royal Society of Edinburgh.
Zajmował się stratygrafią, paleontologią, petrografią i kartografią geologiczną. We wspomnieniach pośmiertnych podkreślano rozległość jego zainteresowań badawczych. Wśród jego największych osiągnięć można wymienić syntezy strukturalne zagłębia węglowego północnej Francji i Masywu Armorykańskiego. Opisał nowy rodzaj koralowców czteropromiennych Briantia Barrois, 1889 i liczne nowe gatunki zwierząt kopalnych. Był autorem około 20 arkuszy mapy geologicznej Francji w skali 1 : 80 000.
Na jego cześć nazwano między innymi rodzaj ramienionogów Barroisella Hall & Clarke, 1892 (z rzędu Lingulida) oraz znaleziony w Bretanii gatunek ordowickiego ramienionoga Mcewanella barroisi Melou, 1990 (z rzędu Orthida).
Od jego nazwiska pochodzi też nazwa minerału barroisytu, należącego do grupy amfiboli.