
Chitinozoa – grupa mikroskamieniałości organicznych o niepewnej przynależności systematycznej (incertae sedis). Jako pierwszy opisał ją niemiecki paleontolog Alfred Eisenack na podstawie materiałów z syluru okolic Morza Bałtyckiego.
Kształt Chitinozoa porównuje się najczęściej do kolb laboratoryjnych, a ich wielkość zawiera się w przedziale 50–2000 μm. Występują pojedynczo lub połączone w łańcuchy. Chitinozoa interpretuje się jako protisty lub jako jaja nieznanej grupy zwierząt.
Chitinozoa znane są od ordowiku (tremadoku) do najwcześniejszego karbonu. Są one cennymi skamieniałościami przewodnimi.
Bogate fauny chitinozoa znane są na przykład z Gotlandii. W Polsce występują m.in. w ordowiku i żywecie Gór Świętokrzyskich.