Christopher Charles French, znany jako Chris French (ur. 6 kwietnia 1956) – brytyjski psycholog zajmujący się psychologią anomalistyczną, czyli badaniem doświadczeń uznawanych za paranormalne i poszukiwaniem ich wyjaśnień w znanych mechanizmach psychologicznych i fizycznych, bez zakładania, że zjawiska paranormalne istnieją. Bada, dlaczego ludzie wierzą w zjawiska paranormalne i skąd biorą się doświadczenia anomalne, czyli przeżycia odbierane jako niewytłumaczalne. Poza działalnością akademicką French często występuje w radiu i telewizji, przedstawiając sceptyczne spojrzenie na twierdzenia dotyczące zjawisk paranormalnych.
Jest profesorem emeritusem psychologii w Goldsmiths, University of London. W 2000 roku założył tam Jednostkę Badawczą Psychologii Anomalistycznej (ang. Anomalistic Psychology Research Unit, APRU), którą kieruje. French uważa, że twierdzenia o zjawiskach paranormalnych należy traktować jako przedmiot poważnych badań nad stojącymi za nimi mechanizmami psychologicznymi. Prowadził badania nad różnymi zjawiskami paranormalnymi, w tym nad domniemanymi zdolnościami parapsychicznymi, duchami i uprowadzeniami przez UFO. W Goldsmiths prowadził kurs psychologii anomalistycznej. Opublikował ponad 150 artykułów w czasopismach psychologicznych oraz rozdziałów w pracach zbiorowych, a wyniki badań przedstawiał na konferencjach i sympozjach. French zajmuje się także popularyzacją nauki – był redaktorem naczelnym magazynu „The Skeptic” i pisał felietony do dziennika „The Guardian”. Regularnie występuje w mediach, przedstawiając sceptyczne spojrzenie na wątpliwe twierdzenia, a także w panelach dyskusyjnych.
Po uzyskaniu doktoratu French prowadził kursy dla dorosłych, na których poruszał także tematykę astrologii i postrzegania pozazmysłowego.
W latach 1997–2000 kierował Katedrą Psychologii w Goldsmiths College na Uniwersytecie Londyńskim, a w 2000 roku założył tam Jednostkę Badawczą Psychologii Anomalistycznej (ang. Anomalistic Psychology Research Unit, APRU). Na emeryturę przeszedł w 2020 roku, zachowując tytuł profesora emeritusa i kierownictwo APRU.
O znaczeniu psychologii anomalistycznej powiedział w wywiadzie dla australijskiego podcastu „The Skeptic Zone”:
Kolejne sondaże opinii publicznej mówią nam, że większość populacji w taki czy inny sposób wyraża wiarę w zjawiska paranormalne. Większość ludzi w dowolnym badaniu poprze przynajmniej jedno twierdzenie paranormalne. Otóż albo oznacza to, że siły paranormalne naprawdę istnieją, albo mówi nam to coś naprawdę interesującego o ludzkiej psychice. Tak więc tak czy inaczej zdecydowanie powinniśmy traktować tego typu twierdzenia poważnie i próbować zrozumieć, co się dzieje.
Przedmiotem jego badań jest psychologia wierzeń paranormalnych i doświadczeń anomalnych. Poza działalnością akademicką, taką jak wystąpienia konferencyjne i gościnne wykłady w innych ośrodkach, często występuje w radiu i telewizji, przedstawiając sceptyczne spojrzenie na twierdzenia dotyczące zjawisk paranormalnych. Jako ekspert komentował twierdzenia dotyczące zdolności parapsychicznych, odzyskanych wspomnień, telepatii oraz uzdrawiania wiarą. Wypowiadał się też o duchach, uprowadzeniach przez UFO, porażeniu przysennym i astrologii.
W ramach studiów psychologicznych BSc (Hons) w Goldsmiths prowadził kurs psychologii anomalistycznej. Uzyskał status Chartered Psychologist, czyli brytyjski status zawodowy dyplomowanego psychologa, nadawany przez Brytyjskie Towarzystwo Psychologiczne, którego jest członkiem w stopniu Fellow. Ten sam stopień ma w Royal Society of Arts, ang. Institute for Cultural Research i Komitecie Badań Sceptycznych. Był członkiem naukowej rady doradczej ang. British False Memory Society, organizacji zajmującej się sporem o wiarygodność tzw. odzyskanych wspomnień, oraz dyrektorem brytyjskiego oddziału ang. Centre for Inquiry, będącego sekcją Humanists UK. Jest patronem tej organizacji.
Podczas wywiadu dla podcastu „The Skeptic Zone” w 2014 roku French przyznał, że jeszcze długo w dorosłym życiu wierzył w zjawiska paranormalne, a inny sposób wyjaśnienia takich doświadczeń uświadomiła mu książka Jamesa Alcocka:
Sam w pewnym sensie wpadłem w tę pułapkę... Byłem kiedyś wierzącym, prawdziwie wierzącym aż do dość późnego okresu dorosłości. I to lektura jednej konkretnej książki Jamesa Alcocka, zatytułowanej Parapsychology: Science or Magic, uświadomiła mi, że istnieje inny sposób wyjaśnienia wszystkich tych niezwykłych doświadczeń – i to taki, który naprawdę wydał mi się bardzo sensowny!
Jest autorem lub współautorem ponad 150 artykułów i rozdziałów poświęconych szerokiemu spektrum zagadnień psychologicznych. Jego prace ukazywały się w „Journal of Abnormal Psychology”, „Quarterly Journal of Experimental Psychology”, „The Lancet” oraz „British Journal of Psychology”.
19 sierpnia 1996 roku zorganizował zintegrowaną sesję referatową „Psychologia wierzeń paranormalnych i pseudonaukowych” podczas XXVI Międzynarodowego Kongresu Psychologii. Wygłosił na niej wraz ze współpracownikami z Goldsmiths’ College referat PSI in the eye of the beholder? Sheep-goat differences in judging paranormal evidence. Przedstawił w nim trzy eksperymenty, w których badani oceniali spreparowane dowody rzekomo pochodzące z badań parapsychologicznych. Osoby wierzące w zjawiska paranormalne („owce”) wyżej niż niewierzące („kozy”) oceniały zgodność materiału i prawdopodobieństwo działania ESP nawet wtedy, gdy zgodność była całkowicie przypadkowa.
We wrześniu 1996 roku wygłosił referat podczas dorocznego British Science Festival organizowanego przez British Science Association na Uniwersytecie w Birmingham.
W lipcu 1997 roku wraz z Susan Blackmore przedstawił referat Population stereotypes and paranormal belief na Piątym Europejskim Kongresie Psychologii w Dublinie. Przedstawił referat na konferencji Paranormal and Superstitious Beliefs: A Skeptical Examination na Manchester Metropolitan University 13 listopada 1998 roku.
W lipcu 1999 roku przedstawił referat na konferencji Parapsychology: Current Status and Future Prospects, współorganizowanej przez Association for Skeptical Enquiry i Goldsmiths College, a także wygłosił referat na Szóstym Europejskim Kongresie Psychologii w Rzymie. W lutym 2001 roku wygłosił wykład na zaproszenie Institute for Cultural Research w Królewskim Towarzystwie Medycznym. Referaty, których był współautorem, przedstawiono też na dorocznej konferencji Brytyjskiego Towarzystwa Psychologicznego w Glasgow (marzec 2001) i na Europejskim Kongresie Psychologii w Londynie (lipiec 2001).
W 2001 roku French zbadał efekty uzdrawiania kryształami, a wyniki sugerowały, że są to w znacznej mierze efekty placebo. Osiemdziesięciu ochotnikom rozdano kwestionariusz mierzący poziom ich wiary w zjawiska paranormalne. Następnie dano im coś, co – jak im powiedziano – było prawdziwym kryształem, i poproszono ich o kilkuminutową medytację, a potem o zrelacjonowanie doznanych wrażeń. Połowa badanych w rzeczywistości otrzymała fałszywe, plastikowe kryształy. French nie stwierdził żadnej różnicy między odczuciami relacjonowanymi przez obie grupy.
French wraz ze współpracownikami przeprowadził eksperyment dotyczący pól elektromagnetycznych (EMF) oraz fal dźwiękowych o częstotliwości niższej od progu słyszalności (infradźwięków) – zjawisk kojarzonych z miejscami rzekomo nawiedzonymi. Badacze zbudowali „nawiedzony pokój”, w którym sterowali tymi czynnikami; eksperyment nie wykazał związku przyczynowego między nimi a doświadczeniami badanych. Wyniki ogłoszono w 2009 roku w czasopiśmie „Cortex”.
W badaniu kierowanym przez Frencha, opublikowanym w 2008 roku w czasopiśmie „Cortex”, przeanalizowano psychologię osób, które wierzyły, że zostały uprowadzone przez kosmitów.
W styczniu 2010 roku French został wybrany na członka (Fellow) Komitetu Badań Sceptycznych.
French, Richard Wiseman i Stuart Ritchie przeprowadzili trzy próby replikacji eksperymentu Daryla Bema, którego wyniki miały świadczyć o prekognicji, czyli rzekomej zdolności poznawania przyszłych zdarzeń. W eksperymencie tym ćwiczenie wykonane już po teście pamięciowym miało poprawiać jego wcześniejszy wynik. Żadna z trzech prób replikacji (łącznie 150 uczestników) nie wykazała statystycznie istotnego efektu i nie potwierdziła wyniku Bema. Wysoko notowane czasopisma, do których się zwrócili, szybko odrzuciły ich pracę, po czym opublikowali ją w „PLOS One”.
W wywiadzie dla „Polityki” z 2014 roku French mówił, że przez dłuższy czas miał poczucie, iż jego zainteresowania badawcze były na uczelni tolerowane, ale nie wspierane; zaznaczył zarazem, że nastawienie to zmienia się na korzyść. Uzasadniając potrzebę takich badań, przywoływał skalę wierzeń paranormalnych. Powołując się na wyniki sondaży, mówił, że od 40 do 50% mieszkańców Europy, Stanów Zjednoczonych i Ameryki Łacińskiej uważa telepatię za możliwą, a trzy czwarte dorosłych Amerykanów wierzy w co najmniej jedno zjawisko paranormalne.
French redagował brytyjski magazyn „The Skeptic” od 2001 roku przez ponad dekadę. Kierował odnowieniem formuły pisma – zwiększono wówczas jego objętość z 28 do 40 stron i powołano redakcyjną radę doradczą, w której skład weszli m.in. Tim Minchin, Stephen Fry, Richard Wiseman i Simon Singh. W latach 2009–2016 French był felietonistą dziennika „The Guardian”, w którym pisał o sceptycyzmie i psychologii anomalistycznej.
Regularnie występuje w radiu i telewizji, przedstawiając sceptyczną ocenę twierdzeń o zjawiskach paranormalnych.
W 1997 roku był jednym z trzech sceptyków zasiadających w panelu 90-minutowej debaty na żywo o UFO, wyemitowanej w programie Strange but True? z okazji przypadającej wówczas 50. rocznicy początku współczesnych doniesień o UFO.

Od 2013 roku organizuje spotkania grupy Greenwich Skeptics in the Pub.
French był zapowiadanym gościem specjalnym Australian Skeptics National Convention, zjazdu sceptyków zaplanowanego na 22–24 listopada 2013 roku.
W 2017 roku French wziął udział w 17. Europejskim Kongresie Sceptyków (ESC), który odbył się na Starym Mieście we Wrocławiu. Kongres zorganizowały Klub Sceptyków Polskich oraz Český klub skeptiků Sisyfos (czeski klub sceptyków). Wystąpił tam w panelu poświęconym egzorcyzmom. Panelowi przewodniczył Amardeo Sarma, a uczestniczyli w nim także Mariusz Błochowiak, Konrad Szołajski i Jakub Kroulík.