Clare Greet i Ernest Thesiger w kadrze z filmu Numer trzynasty (1922) | |
| Imię i nazwisko |
Clara Greet |
|---|---|
| Data i miejsce urodzenia |
1870 |
| Data i miejsce śmierci |
14 lutego 1939 |
| Zawód | |
| Lata aktywności |
1907–1939 |
Clare Greet (wym. [kleə griːt], właśc. Clara Greet; ur. w 1870 w Leicesterze, zm. 14 lutego 1939 w Londynie) – angielska aktorka filmowa i teatralna.
Była córką aktora i menedżera Johna Greeta i jego żony Fanny. Jej ojciec podróżował z przedstawieniami Williama Shakespeare’a oraz innych angielskich klasyków, przybliżając teatr brytyjski dzieciom w wieku szkolnym. Inne źródła podawały, że była ona córką Fredericka Greeta (ur. w 1836) i Elizabeth (ur. w 1841).
Karierę zaczynała od występowania w sztukach Shakespeare’a z zespołem Bena Greeta. Grywała w spektaklach w londyńskich teatrach na West Endzie (m.in. jako Louka w Arms and the Man George’a Bernarda Shawa, pani Midgett w Outward Bound Suttona Vane’a oraz Rummy Mitchens w Major Barbara Shawa). Na dużym ekranie zadebiutowała w 1921, w wieku 50 lat, występując w niemej komedii The Rotters (reż. A.V. Bramble). W filmach przeważnie odgrywała drobne role drugoplanowe lub epizody, wcielając się w kreacje starszych pań.
Najbardziej znana z długoletniej współpracy z angielskim reżyserem Alfredem Hitchcockiem, u którego w latach 1922–1939 wystąpiła w siedmiu filmach fabularnych (częściej niż jakakolwiek inna aktorka) – Numerze trzynastym (1922, film nieukończony z powodu braku funduszy; Greet z własnych środków dołożyła część gotówki, aby wesprzeć jego produkcję), Ringu (1927), Człowieku z wyspy (1929), Morderstwie (1930), Człowieku, który wiedział za dużo (1934), Tajnym agencie (1936) i Oberżach Jamajka (1939).
Zmarła w Londynie w dzielnicy Chelsea. W akcie zgonu wpisano, że miała 67 lat, lecz prawdopodobnie była o rok lub dwa lata starsza. Nigdy nie była zamężna. Miała czterech braci: Fredericka, Williama, Josepha i Johna, oraz siostrę Anne.
Opracowano na podstawie materiału źródłowego: