Metoda wielokrotnych wariantów (ang. Claremont Profile Method) – naukowa metoda klasyfikacji manuskryptów Nowego Testamentu.
Metoda wielokrotnych wariantów została opracowana w latach sześćdziesiątych XX wieku przez Ernesta Cadmana Colwella i jego studentów – Paula McReynoldsa i Frederika Wisse. Metoda ta została opracowana ze względu na niesatysfakcjonujący charakter klasyfikacji dokonanej przez Sodena.
Frederik Wisse próbował ustalić dzięki niej dokładną i szybką procedurę klasyfikacji dowolnego rękopisu Nowego Testamentu, co miało pozwolić na wskazanie głównych przedstawicieli określonych tradycji tekstualnych i ustalenie charakteru tekstualnego danego rękopisu. To umożliwiało ustalenie, jakie rękopisy powinny być cytowane w aparacie krytycznym.
Praca Wisse’a ogranicza się tylko do trzech rozdziałów Ewangelii Łukasza: 1, 10 i 20. Wisse tą metodą sklasyfikował ok. 1400 manuskryptów NT (według R. Waltza ok. 1500 manuskryptów). Wisse twierdził, że tą metodą może w 30 minut ustalić charakter tekstualny dowolnego dotychczas niebadanego rękopisu.
Słowa przed klamrą pochodzą z wydania Nestle-Alanda, słowa po klamrze to tekst rękopisów. Profil rękopisu jest tworzony na drodze zliczania podanych tu testowych lekcji, ile razy rękopis zgadza się z pogrubionymi wariantami. Warianty nie pogrubione to textus receptus.
Przykład klasyfikacji minuskułowych rękopisów Nowego Testamentu (minuskuły 791-797).
| Gregory No. | Data | Klasyfikacja v. Sodena | Łk 1 | Łk 10 | Łk 20 | Komentarz |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 791 | XII | Kak | 22a | NP | 22a | |
| 792 | XIII | Kak? | Mix | Mix | Mix | para z 2643 |
| 793 | XII | Kx | Kx | NP | Kx | Cl 183 |
| 794 | XIV | Kx | Kmix | NP | Kmix | |
| 795 | XIV | Kx | Kx | NP | Kx | |
| 796 | XI | Iκ | Kx | Kx | Kx | |
| 797 | XIV | Kx | Kr | NP | Kr | Podgrupa 35; fragmentaryczny w 20 |