Historia
Zespół muzyczny Contra Boys założony został w 2003 r. we Wrocławiu. W opracowaniach czasem dla oznaczenia formacji operuje się dwuliterowym skrótem „CB”. Od początku swojej działalności związany jest z polską sceną oi!. Inicjatorem jego powstania jest Adam Bartnikiewicz, współtwórca wielu projektów muzycznych, pośród których za najbardziej znany uchodzi zespół Konkwista 88 działający w latach 1990-2005. Zestawienie daty powstania zespołu Contra Boys i nagrania przezeń debiutanckiego albumu – 2003 r., oraz daty zakończenia działalności zespołu Konkwista 88 – 2005 r., przeczy spotykanym nieraz w publikacjach tezom, według których niektórzy członkowie Konkwisty 88 założyli Contra Boys po rozpadzie tej pierwszej z wymienionych grup. Przez dwa lata bowiem oba projekty muzyczne istniały obok siebie.
Muzycy po raz pierwszy do studia nagraniowego wchodzą w marcu i kwietniu 2003 r. Jest to UNDERGROUND studio (studio nagrań UNDG). Powstaje wówczas materiał do pierwszego albumu. Został on wydany w 2003 r. własnym sumptem. Ten debiutancki album otrzymał tytuł „Śląsk to my”. Już w 2004 r. ukazały się recenzje tej publikacji. Między innymi bardzo entuzjastyczny komentarz dotyczący tego wydawnictwa opublikowany został w miesięczniku „To My Kibice”. Jeszcze w tym samym roku, w magazynie „Nigdy Więcej” nr 14 z 2004 r., pojawił się komentarz do tego wydawnictwa i całego projektu muzycznego. Tu oczywiście wyrażone zostało rozczarowanie, gdyż nowa, nieznana nazwa dawała nadzieję na ciekawy, muzyczny projekt skierowany do kibiców piłkarskich. Jednak po zidentyfikowaniu twórców, pojawiła się tu bardzo negatywna ocena, zarówno samej twórczości i muzyki, jak i przede wszystkim korzeni zespołu. Padła tu sugestia, że jest to być może projekt, mający na celu przyciągnięcie bardziej umiarkowanych w poglądach osób, do idei prezentowanych przez Konkwistę 88. Autor artykułu zadał też krótkie pytanie sugerujące tezę przeciwną – czy to aby nie ewentualnie zdrada tamtych poglądów.
Kolejne wejście kapeli do tego samego, wyżej wymienionego studia nagraniowego miało miejsce 18-19 marzec 2006 r. Kapela nagrała wówczas utwór na składankę „Polska gola!”. W tym samym studio, w 2007 r., grupa prowadziła prace nad nagraniem materiału do drugiego albumu muzycznego. Trwały one tam od lutego do kwietnia wymienionego roku. Ich efektem był drugi album muzyczny, wydany jeszcze w tym samym roku. Jego wydawcą była wytwórnia muzyczna Olifant Records. Otrzymał on tytuł „Od kołyski aż po grób”. W 2008 r. ukazał się na płycie gramofonowej singiel „Od kołyski aż po grób / Nosił wilk razy kilka”.
Trzeci album muzyczny formacji Contra Boys ukazał się w 2010 r. pod tytułem „Podziemne miasto” nakładem Olifant Records. Nagrania muzyki do niego dokonano w tym samym studio UNDG na przełomie lat 2009 i 2010. Ten album Adam Bartnikiewicz zadedykował swojemu przyjacielowi Rafałowi Połatyńskiemu (pseudonim „Jasiu”), znanemu i bardzo poważanemu kibicowi Lechii Gdańsk. Zmarł on przedwcześnie w dniu 3 grudnia 2009 r.. Specjalna dedykacja dla niego znajduje się w książęce z tekstami utworów załączonej do albumu, przy utworze „Kwiaty”, będącym coverem piosenki zespołu Cela nr 3. Utwór ten w refrenie mówi między innymi, że najpiękniejsze kwiaty człowiek dostaje na swoim pogrzebie
.
W kolejnych latach wytwórnia muzyczna Olifant Records zdecydowała się na reedycje dwóch pierwszych wydawnictw zespołu, czyli albumów „Śląsk to my” oraz „Od kołyski aż po grób”. Wydawnictwa te ukazywały się nie tylko na płytach kompaktowych, ale także i na płytach gramofonowych. Warto przy tym nadmienić, że reedycja albumu „Śląsk to my”, w wydaniu na płycie kompaktowej, została rozszerzona o kilka nowych, bonusowych utworów muzycznych. Utwory formacji były zamieszczane także na składankach muzycznych wydawanych przez Olifant Records, w tym na dwóch tribute albumach („Tribute to Ramzes & The Hooligans”, „Tribute to Rezystencja”), dwóch kompilacjach dedykowanych fanom piłki nożnej („Polska gola!”, „Polska gol vol. 2”) oraz dwóch kompilacjach wydanych w ramach serii wydawniczej zatytułowanej „Muzyka ulicy muzyka dla mas” („Muzyka ulicy muzyka dla mas vol. 2”, „Muzyka ulicy muzyka dla mas vol. 3”).
Pierwszy koncert Contra Boys (brak informacji od dacie wydarzenia), był wspólnym występem kapeli oraz zespołów The Gits i The Pizdziores. Formacja ocenia wydarzenie jako bardzo, a wręcz zaskakująco, udane.
Skład i powiązania
Jedynym znanym z imienia i nazwiska członkiem formacji jest jej założyciel, lider i wokalista Adam Bartnikiewicz. Brak jest informacji o innych muzykach, którzy wchodziliby w skład grupy. Z niektórych opracowań można wręcz wysnuć wniosek, że jest to solowy projekt wymienionego artysty, który występuje tu w roli multiinstrumentalisty i wokalisty. Przykładowo w odniesieniu do wszystkich trzech albumów – „Śląsk to my”, „Od kołyski aż po grób” oraz „Podziemne miasto” – z dostępnych informacji wynika, że w jego tworzeniu wymieniony muzyk pełnił rolę zarówno wokalisty, jak i basisty oraz gitarzysty. Brak jest przy tym informacji o perkusiście. Jedynie w wydaniu albumu „Podziemne miasto” z 2010 r. w tym aspekcie zawarto podziękowania dla niejakiego Darka. Natomiast w nagraniach do składanki „Muzyka ulicy muzyka dla mas vol. 3” wydanej w 2014 r. w zespole występowali: Adam Bartnikiewicz – gitara basowa, wokal, Kowboj – perkusja, Kriss – gitara. W jednej z recenzji albumu „Od kołyski aż po grób” można natomiast znaleźć informację, że jest to projekt wokalisty Konkwisty 88 (Adama Bartnikiewicza) oraz ludzi z zespołów Lumpex 75 i The Gits. Ta opinia powstała jednak w okresie po wydaniu w 2007 r. albumu „Od kołyski aż po grób”, w powstaniu którego muzycy wymienionych kapel rzeczywiście uczestniczyli. W trzecim albumie instrumentarium niektórych utworów obejmuje także gitarę akustyczną.
Nie oznacza to jednak, że całość materiału zgromadzonego w albumach zespołu, stworzona została przez jedną osobę. Przy poszczególnych projektach kapeli współpracowali muzycy znani z innych formacji. I tak w tworzeniu oraz realizacji materiału do albumu „Od kołyski aż po grób” udział brali: bracia Patyk z zespołu The Gits – wokale w 2 utworach, Kula i Cinek z Lumpexu 75 – współpraca przy 2 utworach, Kotojad z The Gits oraz Retaliator – wokal w 2 utworach, oraz wyżej wymieniony Kowboj, który wcześniej współtworzył Excess i Konwistę 88, a później Komando Bimber - wokal w 1 utworze. Gościnnie z zespołem współtworzył także Krzysztof Kubik, członek zespołu Irydion, artysta niezależny, scenarzysta, reżyser i producent telewizyjny, a także kompozytor, autor teksów, wokalista i muzyk.
Twórczość, opinie i krytyka
Twórczość i muzyka prezentowana przez grupę Contra Boys zaliczana jest do rocku lub oi!. W prezentowanej muzyce dostrzec można oczywiście wpływ lub motywy oparte na innych gatunkach i nurtach muzycznych. Różne opracowania wymieniają tu między innymi rock and roll, punk rock, Rock Against Communism, a w jednym z utworów pojawia się nawet rap / hip-hop (lub jak to ocenił autor jednego z komentatorzy do albumu, w którym zaprezentowano ten utwór, pojawia się próba rapowania, na którą lepiej „spuścić zasłonę milczenia”). W ostatnim albumie zamieszczono też utwór akustyczny.
Same kompozycje pod względem muzycznym postrzegane są w wyrażanych opiniach jako street punkowe, pełne młodzieńczej energii
, czyli energetyczne, z dobrymi melodiami, w klimatach szybkiego oi!, rock and rolla oraz z bardzo dobrymi refrenami i chórkami, niekiedy o charakterze stadionowych przyśpiewek. Już przy drugim albumie, a także przy trzecim, w ich recenzjach można przeczytać, że zespół potrafi dobrze grać oraz wyjść poza najprostsze ramy muzyki oi!, nadając wybranym utworom bardziej rockowego brzmienia. Dzięki temu jest to twórczość porównywalna stylistycznie bardziej do kapel pokroju Bulbulators niż bardziej skinowskiego, prostszego i mniej dopracowanego typu The Gits. Całość zagrana jest bardzo profesjonalnie. Ta opinia dotyczy także nagrań i wydawnictw zespołu. Mimo, że część autorów publikacji krytykuje wokal, to inni z kolei podkreślają, że mamy do czynienia z charakterystycznym głosem i dobrze zaaranżowanym wokalem. Dzięki czemu twórczość ta oceniana bywa jako najwyżej jakości punk.
Formacja i jej twórczość związana jest ze środowiskiem kibiców piłki nożnej. Mówią o tym wypowiedzi zawarte w wielu publikacjach, ale i szereg utworów znajdujących się w repertuarze grupy, jak na przykład „PZPN”, „Motor gol”, „Od kołyski aż po grób” czy „Wszyscy spotkamy się na dworcu” i inne. Szczególne miejsce zajmuje oczywiście klub piłkarski z rodzimego miasta – „Śląsk Wrocław”. Niewątpliwe powiązanie muzyków formacji z kibicowaniem, piłką nożną i określonymi środowiskami kibicowskimi podkreślają także pozdrowienia jakie są zamieszczone na wydawnictwach zespołu. Przykładowo w pierwszym wydaniu albumu „Śląsk to my” zamieszczone są pozdrowienia dotyczące rodzimego, piłkarskiego klubu sportowego „Śląsk Wrocław”, ale i klubów oraz fanów zaprzyjaźnionych, objętych ówczesnymi zgodami kibicowskimi, w tym przypadku „Lechię Gdańsk”, „Wisłę Kraków” i „Motor Lublin”. Już ten pierwszy album przyniósł formacji zasłużony rozgłos i pozytywny odbiór nie tylko wśród skinheadów, ale też w szerokim kręgu środowiska kibicowskiego.
Kolejny aspekt twórczości zespołu to tematyka powszechna w nurcie street punk / oi!, jak codzienne życie, problemy z nim związane, egzystencja w szarych blokowiskach, negatywny stosunek do polityki (w utworach wprost deklarowana jest nienawiść do niej i polityków, którym nie można ufać), etos picia alkoholu oraz przygód przeżywanych, gdy się jest pod jego wpływem, przywiązanie do rodzinnego miasta i regionu czy ulicy, rodzimej drużyny piłkarskiej „Śląsk Wrocław” i zaprzyjaźnionych drużyn, środowisk chuligańskich, półświatka i ciemnych zakamarków miasta oraz niekiedy utwory żartobliwe, ironiczne w swoim wyrazie. Przekaz ten wskazuje na zasady życia oparte na znanym haśle „kobiety, wino i śpiew”, co tekście jednego z utworu kapeli wyrażone jest dosadniej jako szlugi, wóda, gołe baby
. Niemiej jest to prosty przekaz, łatwy w odbiorze, który można by ocenić jako mało ambity, ale za to niewątpliwie podnoszący na duchu, zgodny ze zwięźle ujętą sentencją, zawartą w utworze „Dzisiejszy dzień” – To jest właśnie życia sens, swej młodości naprzód wyjść, nie poddawać bierny się. Trzeba wierzyć, że przed tobą jeszcze mnóstwo pięknych dni
. Jest to rockowa podróż przez polskie stadiony, podwórka, bary
. Twórczość ta skierowana jest do niepoprawnych politycznie kibiców, czułych dla kobiet i równocześnie nienawistnych dla wrogów i systemu oraz niewątpliwie do skinheadów. Należy jednak podkreślić, że nie ma w przekazach płynących z tej twórczości mocnych i bezpośrednich nawiązań do polityki, czy któregokolwiek z nurtów politycznych, także tych skrajnych (poza wyżej wspomnianymi wyrazami niechęci do niej). Przez co czasem pojawia się jednak konkluzja, że jest to apolityczny projekt Konkwisty 88.
Prezentowane przez zespół utwory to przede wszystkim kompozycje własne, z własnymi tekstami piosenek. Niekiedy jako kompozytor i autor tekstów wprost podawany jest Adam Bartnikiewicz. Jednak istnieje także spora grupa utworów, które są aranżacjami, wykonanymi przez Contrę Boys, utworów innych wykonawców muzycznych. Takie covery obejmują zarówno twórczość Adama Bartnikiewicza znaną z wcześniejszych projektów muzycznych, jak przykładowo utwory z repertuaru najbardziej znanej formacji Konkwista 88, jak i innych wykonawców. W kontekście muzyki można wymienić takich kompozytorów i wykonawców muzycznych jak Jerzy Matuszkiewicz, Blondie, Agnostic Front, Bully Boys, AC/DC. Natomiast w zakresie autorów niektórych tekstów to należy wskazać The Gits, Lumpex 75, czy wstęp do utworu „Siedem Dziewcząt” autorstwa Janusza Laskowskiego. W dorobku zespołu są też wykonania utworów do tribute albumów dwóch kapel: Ramzes & The Hooligans i Rezystencja. Tutaj Contra Boys wykonuje własne aranżacje kompozycji wymienionych wykonawców z oryginalnymi tekstami autorstwa wymienionych formacji. Ta sytuacja dotyczy także coveru utworu „Kwiaty” zespołu Cela nr 3 oraz piosenki „Zasady życia” z repertuaru grupy Awantura. Ten ostatni udał się do tego stopnia, że uznawany bywa za wyjątkowy hit.
W jednym z wywiadów dla czeskiego fanzina muzycznego Bandzior, z grupy All Bandits, w swojej wypowiedzi wskazuje, że bardzo lubi twórczość Contry Boys, choć podaje wyraźną gradację w kwestii ulubionych albumów. I tak na pierwszym miejscu stawia debiutancki album „Śląsk to my”, natomiast trzeciej płyty „Podziemne miasto” słucha najrzadziej. Zespół Contra Boys jest jedną z kilku polskich kapel oi! wymienionych przez muzyków z czeskiego Operace Artaban, z którymi formacja się przyjaźni lub miała okazję koncertować. Innym przykładem na rozpoznawalność formacji w Czechach jest wypowiedź członków czeskiego zespołu Staré Pušky, w której stwierdzają, że jak idą na piwo to bardzo lubią słychać między innymi Contra Boys. Kapela Contry Boys wymieniona jest także jako pewna inspiracja muzyczna w wywiedzenie przeprowadzonym z twórcami albumu muzycznego „Ultra Dźwięki” poświęconego klubowi piłkarskiemu „Legia Warszawa”. W recenzji albumu „Podziemne miasto” na czeskim portalu Backstreet Battalion zespół Contra Boys porównany jest do niemieckiej, legendarnej kapeli Kategorie C.
Negatywną ocenę natomiast zespół zebrał za własną aranżację utworu „Uśmiechnij się” zespołu Ramzes & The Hooligans przygotowaną do tribute albumu nagranego w hołdzie tej kapeli – „Tribute to Ramzes & The Hooligans” z 2008 r.. Praktycznie całe wydawnictwo poddane zostało tu krytyce. Zdaniem autora zaprezentowane interpretacje niczym się nie wyróżniły, na co mógł mieć wpływ niewłaściwy dobór wykonawców. W tym kontekście cover wykonywany przez Contrę Boys szczególnie rozczarował autora recenzji, gdyż jak podniósł w swojej wypowiedzi, po najbardziej doświadczonym wykonawcy muzycznym pośród kapel, których covery prezentowane są w kompilacji, można by się spodziewać znacznie więcej, a tak po prostu zawiedli.
Pośród przeciwników sceny skinhead, głównie środowisk lewicowych, liberalnych czy antyrasistowskich, twórczość ta mimo merytorycznej apolityczności, wzbudza mocną krytykę oraz sprzeciw. Podnosi się przede wszystkim przeszłość muzyków, prezentowane w poprzednich projektach muzycznych poglądy i postawy, szczególnie eksponując tu znaną na całym świecie Konkwistę 88. Powiązanie to, zresztą oczywiste, przyznają także zwolennicy zespołu. Jest też oczywiście krytyka merytoryczna. Autorzy takich recenzji podnoszą, że charakterystyczny wokal Adama Barnikiewicza jest zły (dosłownie – żałosny
), kompozycje to w zasadzie powtarzające się kopie poprzednich utworów, brak jest czegokolwiek nowego i twórczego, a utwory oi!'owe dotyczące życia, zabawy i picia są grafomańskie. Tym samym rażą one swoją głupotą. Taka ocena twórczości zespołu jest oczywiście jak najbardziej możliwa, zawsze zależy bowiem od indywidualnych preferencji danego człowieka. Ale ci sami autorzy wyraźnie sugerują w swoich wypowiedziach, że jest to jedyna możliwa ocena, wyśmiewając i deprecjonując odmienne spojrzenie na tą twórczość autorów przychylnych recenzji dotyczących konkretnych albumów. I niestety jak to wprost sugeruje jeden z autorów tego typu opinii, jeśli muzyka Conty Boys oraz przekaz z niej płynący się komuś podoba, to jest on – jego zdaniem – starym fanem Konkwisty 88
. Negatywne opnie i oburzenie pojawia się nawet w recenzji skądinąd dobrze ocenianego albumu zespołu Zbeer pod tytułem „Co mnie zabija?”, tyko z tego powodu, że we wkładce do niego nazwa Contra Boys pojawiła się na długiej liście zespołów ze sceny oi!, które są przy okazji tego wydawnictwa pozdrawiane.
