Curia Iulia

Curia Iulia
Ilustracja
Współczesny wygląd fasady Kurii
Państwo

 Włochy

Miejscowość

Rzym

Adres

Forum Romanum

Położenie na mapie Rzymu
Mapa konturowa Rzymu, w centrum znajduje się punkt z opisem „Curia Iulia”
Położenie na mapie Włoch
Mapa konturowa Włoch, w centrum znajduje się punkt z opisem „Curia Iulia”
Położenie na mapie Lacjum
Mapa konturowa Lacjum, w centrum znajduje się punkt z opisem „Curia Iulia”
Ziemia41°53′35″N 12°29′07″E/41,893056 12,485278
Fragment wnętrza Kurii w stanie obecnym

Curia Iulia – budynek na Forum Romanum przeznaczony na zgromadzenia senatu w starożytnym Rzymie. Podobne stawiano w miastach zakładanych przez Rzymian, gdzie odbywano posiedzenia rady dekurionów.

Historia

Budowla w Rzymie powstała w VI wieku p.n.e., wybudowana za panowania króla Tullusa Hostiliusza i znana odtąd jako Curia Hostilia. W połowie I wieku p.n.e. budynek spłonął i jego odbudowę zapoczątkował (podczas przebudowy Forum) Juliusz Cezar (stąd nowa nazwa Curia Iulia), a ukończył w 29 p.n.e. cesarz August. Ponowna odbudowa przez Dioklecjana (najprawdopodobniej według planów spalonego budynku) nastąpiła po pożarze 283 n.e. W 630 papież Honoriusz I zlecił przebudowę budynku na kościół pw. św. Hadriana.
Drzwi z Kurii wymontowano w 1660 roku i obecnie służą jako środkowe drzwi w bazylice św. Jana na Lateranie. W 1937 roku Kurii przywrócono dawny wygląd.

Architektura

Kuria była nieokazałym, ceglanym, prostopadłościennym budynkiem z dwuspadowym dachem, o gładkich i nietynkowanych zewnętrznie ścianach. W fasadzie umieszczono trzy duże okna, wejście zamykały wielkie drzwi z brązu. Posadzka wyłożona była marmurem, podobnie jak ściany w części dolnej, wyżej ozdobione sztukaterią. Posadzkę z mozaiki z czerwono-zielonego porfiru położono dopiero w IV wieku.

W sali posiedzeń na wprost wejścia znajdowało się podium przeznaczone dla prezydium senatu, natomiast wzdłuż bocznych ścian wznosiły się dwa, wyłożone wielobarwnym marmurem, trójstopniowe podia na siedzenia dla senatorów. Obok prezydium stał posąg bogini Wiktorii jako patronki senatu i ołtarz, gdzie przed rozpoczęciem obrad senatorowie obowiązani byli spalić kadzidło na tlącym się żarze.

Zobacz też

Przypisy

Bibliografia