| Cynodictis | |||
| Bravard & Pomel, 1850 | |||
| Okres istnienia: eocen–oligocen | |||
| Systematyka | |||
| Domena | |||
|---|---|---|---|
| Królestwo | |||
| Typ | |||
| Podtyp | |||
| Gromada | |||
| Podgromada | |||
| Infragromada | |||
| Rząd | |||
| Podrząd | |||
| Rodzina | |||
| Podrodzina | |||
| Rodzaj |
Cynodictis | ||
| Gatunki | |||
| |||
†Cynodictis – rodzaj wymarłego ssaka z rodziny amficjonów (Amphicyonidae).
Rodzaj Cynodictis został nazwany i opisany przez Auguste’a Bravarda i Auguste’a Pomela w 1850 roku. Uznano go za przodka „psów”, które miały się podzielić na nowoczesne linie psowatych i ich krewnych. Wyewoluował 40 mln lat temu z kunopodobnych zwierząt jak np. Miacis.
Cynodictis występował na terenach Eurazji od późnego eocenu do wczesnego oligocenu, ok. 37–28 mln lat temu.
Ssak małej wielkości; mierzył 60 cm, a w kłębie osiągał 30 cm. Posiadał spiczastą kufę i smukłe ciało z gładką sierścią.
Żył na terenach trawiastych, żywiąc się głównie na gryzoniami czy jaszczurkami i również padliną. Cynodictis kopał nory, co gwarantowało mu schronienie przed innymi większymi drapieżnikami.
Do rodzaju należą następujące gatunki:
Cynodictis pojawił się w filmie dokumentalnym Wędrówki z bestiami, kiedy to samica broniła swe młode przed Indricotherium.