| Data i miejsce urodzenia | |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci | |
| Zawód |
reżyser, scenograf |
| Lata aktywności |
1952-1987 |
Danuta Halladin-Stawicka (ur. 24 października 1930 w Płocku, zm. 29 maja 1987 w Warszawie) – polska reżyserka i scenarzystka filmów dokumentalnych.
Studiowała w Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej i Filmowej w Łodzi, w tym okresie zrealizowała dwie szkolne etiudy dokumentalne. W 1952 powstała pierwsza o noworodkach-wcześniakach zatytułowana "Dzieci przywrócone życiu", a dwa lata później "Biały węgiel". W 1955 otrzymała dyplom ukończenia studiów i podjęła pracę jako asystentka Andrzeja Wajdy, który realizował wówczas film o twórczości Xawerego Dunikowskiego pt. "Idę do słońca". Następnie pracowała w Wytwórni Filmów Oświatowych w Łodzi, a w 1957 po przeprowadzce do Warszawy w Wytwórni Filmów Dokumentalnych i Fabularnych, z którą była związana aż do śmierci w 1987. Jej sposób tworzenia filmów jest nazywany szkołą Karabasza.
Miejscem spoczynku jest Cmentarz ewangelicko-augsburski w Warszawie (kw. A60, rząd 1, grób 63).