Darkest Hour

Darkest Hour

Darkest Hour podczas na festiwalu Hafen Rock 2017
Rok założenia	1995
Pochodzenie	Waszyngton  Stany Zjednoczone
Gatunek	melodic death metal metalcore
Wydawnictwo	MIA Records Victory Records E1 Music Sumerian Records Southern Lord Records MNRK Heavy
Powiązania	A Cancerous Affair
Współpracownicy
Devin Townsend
Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa

Darkest Hour – amerykański zespół muzyczny wykonujący melodic death metal i metalcore.

Historia

Grupa powstała pierwotnie około 1995/1996. Założycielem był Michael Schleibaum, który z pierwszego składu licealnego zespołu usunął wokalistę i zaproponował zajęcie tego miejsce koledze, którym był John Henry. Nazwę Darkest Hour zaproponował pierwszy perkusista, który przedstawił pięć różnych opcji, z których została wybrana jedna. Według Schleibaum grupa do 1998 była kiepska, a później przyjęto perkusistę Ryana Parrisha, basistę (Billups Allen), po czym formacja miała przybrać bardziej prawdziwy charakter. W związku z tym zespół ukształtował się w 2000 wraz z wydaniem wówczas pierwszego albumu długogrającego pt. The Mark of the Judas. Grupa jest związana z Waszyngtonem (Dystrykt Kolumbii).

Tuż przed wydaniem ww. płyty z 2000 splajtowała wytwórnia MIA Records

Później skład uległ zmianie i okrzepł w 2003 wraz wydaniem trzeciej płyty pt. Hidden Hands of a Sadist Nation, a mianowice tworzyli go wówczas: wokalista John Henry, gitarzyści Michael Schleibaum i Kris Norris, basista Paul Burnette oraz perkusista Ryan Parrish. Ten album został nagrany w Göteborgu, z czego potem wynikało wiele nieporozumień, włącznie z tym, że w samych Stanach Zjednoczonych informowano, że zespół pochodzi ze Szwecji. W okresie rejestrowania albumu muzycy nawiązali współpracę z Tomasem Lindbergiem, wokalistą At the Gates.

Krążek pt. Undoing Ruin miał premierę 28 czerwca 2005 nakładem Victory Records. Za produkcję tego materiału odpowiadał Devin Townsend. Także w 2005 wydano krążek DVD pt. Party Scars and Prison Bars: A Thrashography, którego zapis podsumowył pierwsze 10 lat historii zespołu, a nazwa odnosiła się do incydentu z aresztowaniem jego członków. Ponadto Kris Norris wydał DVD stanowiące instruktaż gry na gitarze.

Pod koniec listopada 2006 gitarzysta Kris Norris wydał oświadczenie, w którym podał powód odwołania kilku ostatnich koncertów, wyjaśniając, że było to spowodowane poddaniem się przez niego chirurgicznemu usunięciu 19 zębów z uwagi na infekcję, wywołaną przez jego dziedzicznie uwarunkowany niedobór wapnia/enzymów.

Na 10 lipca 2007 wyznaczono premierę albumu Deliver Us nakładem Victory Records. Przy rejestracji tego materiału ponownie zaproszono do współpracy Devina Townsenda.

W 2008 grupa przerobiła swój utwor „With a Thousand Words to Say But One” z płyty Undoing Ruin jako piosenkę dla ulubionego klubu hokejowego Washington Capitals, a później stworzyli dwa kolejne kawałki dla wsparcia drużyny w fazie play-off rozgrywek NHL: „Rock the Red” (2016) i „Unleash the Fury” (2018). We wrześniu 2008 ogłoszenie odejście gitarzysty Krisa Norrisa i podano do wiadomości, że w jego miejsce został zaangażowany Mike „Lonestar” Carrigan, współpracujący z grupą przy rejestracji albumu The Mark of the Judas.

26 kwietnia 2009 zagrali koncert w katowickim Mega Clubie w ramach Thrash and Burn European Tour. 23 czerwca 2009 światło dzienne ujrzał szósty album pt. The Eternal Return, który zarazem był piątym i ostatnim wydanym nakładem Victory Records (po latach krytycznie kontrakt z tą wytwórnią ocenił John Henry).

W pierwszej połowie 2010 grupa związała się umową z E1 Music.

Album The Human Romance miał premierę 22 lutego 2011, a 7 maja 2011 w Europie (tam dystrybuowany przez Century Media Records), natomiast w lipcu tego roku grupa ogłosiła nagranie całego materiału z płyty w formie instrumentalnej

Pod koniec 2011 podano do wiadomości, że perkusistę Ryana Parrisha (wówczas zajętego przy projekcie A Cancerous Affair) zastąpił Timothy Java (Dead To Fall).

W czerwcu 2012 powiadomiono, że ze składu ubył basista Paul Burnette, a jego miejsce zajął Aaron Deal (Salome).

W czerwcu 2013 ogłoszono podpisanie przez zespół kontraktu z wytwórnią Sumerian Records.

We wrześniu 2016 grupa ujawniła, że pracę nad nowym materiałem zaangażował się Kris Norris (gitarzysta w latach 2000-2008). Pod koniec 2016 ujawniono porozumienie z podziemnym wydawnictwem Southern Lord Recordings. Środki na wydanie materiału zbierano poprzez finansowanie społecznościowe. Na 10 marca 2017 wyznaczono premierę albumu Godless Prophets & the Migrant Flora. Niemal równocześnie muzycy zainicjowali sprzedaż autorskiego piwa pod nazwą Savor the Swill.

W grudniu 2017 byli członkowie DD, Kris Norris i Ryan Parrish, opublikowali demo z muzyką swojego nowego zespołu-

W lipcu 2020 ogłoszono odejście ze składu Mike'a „Lonestara” Carrigana. Dwa lata później skrytykował swojego poprzednika Krisa Norrisa oraz cały zespół, zarzucając im, że nagrywali gitary z połową prędkości, a potem na komputerze przyspieszyli tempo.

W 2023 podano do wiadomości podpisanie umowy z wytwórnią MNRK Heavy. W kwietniu 2026 zapowiedziano, że w maju tego roku grupa wraz z producentem Markiem Lewisem przystąpi do rejestrowania jedenastego albumu, który ma zostać wydany ponownie przez MNRK Heavy. We wrześniu 2026 zapowiedziano premierę jedenastego albumu grupy, pt. Suffer Divine, na dzień 30 października 2026.

Styl

W zakresie kształtowania się stylu grupy pod koniec lat 90. Ryan Parrish i Kris Norris pozostawali pod wpływem death metalu, John Henry i Mike Schleibaum wywodzili się z nurtu hardcore punka, Paul Burnette gustował zarówno w metalu, jak również w innych gatunkach. Generalnie członkowie DD uwielbiali punk, hardcore, thrash metal i death metal. Schleibaum i Henry kreując muzykę własnego zespołu początkowo pozostawali pod wpływem formacji z nurtu metalowego hardcore (Integrity, Deadguy, Damnation A.D., Bloodlet i Earth Crisis) do czasu, gdy usłyszeli album Slaughter of the Soul szwedzkiej grupy At the Gates w gatunku melodic death metalu.

Parrish w 2006 określił tworzoną przez grupę muzykę jako „ciężką, melodyjną i metalową” oraz powoli tracącą hardcore’owy szlif. Jak stwierdził John Henry: jesteśmy punk rockowcami grającymi melodic death metal. W zakresie tekstów utworów wokalista przyznał, że nigdy nie tworzy liryków wedle struktury zwrotka/refren zwrotka/refren, co zapewnia świeżość piosenkom. Grupa uchodzi z pionierów gatunku metalcore. Bywając też określani jako „zespół metalowy z hardcore’owym pochodzeniem”. Przy okazji premiery jedenestego albumu DH w 2026 na portalu „Blabbermouth.net” napisano, że „muzyka grupy niesie ze sobą pasję, presję i determinację hardcore'u z bezkompromisowym szacunkiem dla melodyjnych riffów, deathmetalowego tupotu, szybkości i harmonii dwóch gitar”^{[potrzebny przypis]}.

Muzycy

Równolegle z działalnością w Darkest Hour członkowie zaangażowali się w inne projekty muzyczne: Ryan Parrish należał do składów Suppression (stylistyka grindcore), City of Caterpillar oraz jeszcze jednego, Mike Schleibaum był członkiem dwóch, w tym Battery (old school straight edge), Kriss Norris powołał Locus Factor, a John Henry przystąpił do Cropduster i The Primals. Ponadto muzycy formacji tworzyli też Nitro Tokyo oraz Hot New Dance Hits.

W 2003 członkowie grupy byli wieku 24-32 lat. W 2003 Schleibaum był wyznawcą weganizmu oraz zasad straight edge. Według stanu z 2006 wszyscy poza nim muzycy DD byli w związkach małżeńskich.

Dyskografia

Albumy długogrające

Minialbumy (EP)

• The Misanthrope (1996, Death Truck Records)
• The Prophecy Fulfilled (1999, Art Monk Construction)

Splity

• Darkest Hour / Groundzero (1999, East Coast Empire)
• Where Heroes Go to Die z Dawncore (2001, Join the Team Player)
• Darkest Hour / Set My Path (2004, April 78)

DVD

• Party Scars and Prison Bars: A Thrashography (DVD, 2005)
• Party Scars and Prison Bars Two and a Half: Live - Undoing Ruin (DVD, 2017)

Kompilacja

• Archives (2006, A-F Records)

Teledyski

Uwagi

Przypisy

Linki zewnętrzne

• Oficjalna strona internetowa. darkesthour.cc. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-01-24)].