 David Chalmers (2021) | |
| Państwo działania | |
|---|---|
| Data i miejsce urodzenia |
20 kwietnia 1966 |
| doktor nauk humanistycznych | |
| Specjalność: filozofia | |
| Alma Mater | |
| nauczyciel akademicki | |
David Chalmers (ur. 20 kwietnia 1966 w Sydney) – australijski filozof, redaktor Stanford Encyclopedia of Philosophy.
Ukończył studia matematyczne na University of Adelaide, następnie doktoryzował się na Indiana University z zakresu filozofii. Został profesorem na Australijskim Uniwersytecie Narodowym i New York University, od 1995 do 1998 roku wykładał także na Uniwersytecie Kalifornijskim w Santa Cruz; został również współdyrektorem NYU Center for Mind, Brain and Consciousness. W 2018 roku otrzymał The Berggruen Prize.
Członek Amerykańskiej Akademii Sztuk i Nauk oraz Australian Academy of the Humanities. Autor prac pt. Constructing the World, Reality+: Virtual Worlds and the Problems of Philosophy, The Character of Consciousness i The Conscious Mind. Został także redaktorem Stanford Encyclopedia of Philosophy, gdzie opracowywał artykuły poświęcone filozofii umysłu.
Jeden z twórców teorii emergencji i superweniencji umysłu, krytykującej ujęcia redukcjonistyczne za ich brak adekwatności w przedstawianiu świadomych stanów mentalnych (antyredukcjonizm w filozofii umysłu).
Postuluje istnienie trudnego problemu w badaniu świadomości. Twierdzi, że subiektywne doświadczenia są niewytłumaczalne w kategoriach materialnych i zamiast tego broni pewnej formy dualizmu własności – przynajmniej w odniesieniu do tzw. qualiów, czyli jakościowego charakteru doświadczeń(w wersji D. Chalmersa nieredukowalna jest tylko i wyłącznie tzw. świadomość fenomenalna.).
W swoim dziele Chalmers rozwijał fundamentalną teorię umysłu, postulującą istnienie nowych podstawowych praw psychofizycznych.
Wokół książki Świadomy umysł Chalmersa narosła spora doza polemik, w których brali udział główni filozofowie umysłu tacy jak Dennett, Churchland czy Searle, mimo wszystko w nauce o świadomości ostał się podział na fenomenalny i psychologiczny aspekt świadomości, który ma swe źródło w pomyśle Chalmersa i stał się pożywką do dalszych badań.
Propaguje również tzw. aktywny eksternalizm, czyli tezę, że częściami układu poznawczego mogą być także obiekty uznawane tradycyjnie za składniki środowiska, na przykład protezy, okulary, notatniki. Za tym poglądem wiąże się odrzucenie paradygmatu neuronalnych korelatów świadomości, ponieważ nie odkryjemy wszystkich czynników determinacji treści umysłowej i jej odniesienia wnikając tylko coraz głębiej w mikrostrukturę naszych mózgów.
Aktywny uczestnik debat w zakresie świadomości i sztucznej inteligencji.
