Violetta Koseska-Toszewa

Violetta Koseska-Toszewa

Państwo działania	Polska
Data i miejsce urodzenia	13 grudnia 1940 Sofia, Bułgaria
Data i miejsce śmierci	5 sierpnia 2017 Warszawa, Polska
Profesor doktor habilitowany nauk humanistycznych
Specjalność: językoznawstwo, slawistyka
Alma Mater	Uniwersytet Sofijski
Doktorat	1970 Instytut Slawistyki PAN promotor: Zdzisław Stieber
Habilitacja	1976 Instytut Slawistyki PAN
Profesura	26 października 1990
Doktor honoris causa Uniwersytet Sofijski – Bułgaria – 2016
Zatrudnienie
Instytut	Instytut Slawistyki PAN
Pracownia	Pracownia Języków Południowosłowiańskich
Stanowisko	Kierowniczka
Okres zatrudn.	1976–1991
Instytut	Instytut Slawistyki PAN
Pracownia	Pracownia Semantyki
Stanowisko	Kierowniczka
Okres zatrudn.	1991–2015
Odznaczenia

Violetta Koseska-Toszewa (bułg. Виолета Косеска-Тошева; ur. 13 grudnia 1940 w Sofii, zm. 5 sierpnia 2017 w Warszawie) – polska językoznawczyni, slawistka i tłumaczka pochodzenia bułgarskiego, działająca także jako astrolożka pod pseudonimem David Harklay.

Życiorys

Violetta Toszewa urodziła się w Sofii, i tam dorastała, podejmując naukę na skrzypcach w szkole muzycznej i tańca w lokalnym balecie. Od młodzieńczych lat Toszewa miała doznawać proroczych snów, dziedzicząc rzekomo zdolności od rodziny ojca, co przyczynić się miało do profesjonalnego zainteresowania się astrologią w przyszłości.

W 1963 roku ukończyła dwustopniowe studia rusycystyczne i bułgarystyczne na Wydziale Filologicznym Uniwersytetu Sofijskiego. Następnie podjęła decyzję o emigracji do PRL i podjęciu studiów lingwistycznych, już wtedy deklarując znajomość kilkunastu języków obcych.

Kariera naukowa

Po przyjeździe do Polski Violetta Toszewa podjęła pracę w Zakładzie Słowianoznawstwa Polskiej Akademii Nauk (obecnie noszący nazwę Instytutu Slawistyki PAN), uzyskując w 1970 roku stopień doktoraski na podstawie pracy pt. Bułgarskie słownictwo meteorologiczne na tle ogólnosłowiańskim.

W 1976 roku uzyskała habilitację w zakresie językoznawstwa słowiańskiego na podstawie dorobku oraz pracy o tytule System temporalny gwar bułgarskich na tle bułgarskiego języka literackiego. W roku 1990 otrzymała tytuł naukowy profesora zwyczajnego nauk humanistycznych, a w 2016 roku Bułgarska Akademia Nauk nadała jej tytuł doktora honoris causa.

Jako pracownik Polskiej Akademii Nauk pełniła w latach 1976–1991 rolę kierowniczki tamtejszej Pracowni Języków Południowosłowiańskich, a następnie od 1991 rolę kierowniczki Pracowni Semantyki. Pracę w Polskiej Akademii Nauk zakończyła w 2015 roku, po 45 latach nieprzerwanej pracy.

Kariera astrologiczna

W związku z odczuwanymi przez siebie dyspozycjami i rzekomo przeżytymi wizjami Violetta Koseska-Toszewa zainteresowała się tematem astrologii. Z czasem zyskała popularność, działając pod pseudonimem David Harklay. W swoich analizach opierała się na obserwacjach psychologicznych i statystyce.

Z czasem oferowała usługi zarówno w prywatnym gabinecie, tworząc horoskopy do magazynów, jak i poprzez występy telewizyjne z wykorzystaniem infolinii, dzięki czemu zdobyła ogólnopolską popularność.

W 1996 roku została gospodarzem programu Przepowiednie Davida Harklaya na antenie TV Wisła i TVN.

Pod swoim pseudonimem, często we współpracy z wydawnictwem Harlequin, opublikowała między innymi książki:

• Miłość i astrologia (1991)
• Miłość i Przeznaczenie (1993)
• Horoskop na rok 2007. Sekrety zodiaku (2006)
• Miłość rodzi się wśród gwiazd. Horoskop miłosny (2011)
• Astrologia, miłość i przeznaczenie (2011),
• Miłość i reinkarnacja (2012)

Życie prywatne

Mieszkała w Warszawie przy Alejach Jerozolimskich, w sąsiedztwie Dworca Centralnego.

Jej pierwszym mężem był historyk Adam Koseski, z którym miała syna Krystiana. Małżeństwo zakończyło się rozwodem. Po siedmiu latach wzięła ślub z informatykiem Antonim Mazurkiewiczem. Była przyjaciółką i powierniczką Tomasza Beksińskiego, będącego częstym gościem jej prywatnego gabinetu.

Jej panieńskie nazwisko brzmi Toszewa. Po pierwszym ślubie, aż do końca życia, przedstawiała się dwuczłonowym nazwiskiem Violetta Koseska-Toszewa, stawiając nazwisko panieńskie po nazwisku pierwszego męża.

Odznaczenia

• 1979 – Medal 100-lecia Bułgarskiej Akademii Nauk Marin Drinov
• 2002 – Złota Odznaka im. Marina Drinova ze wstęgą – najwyższe odznaczenie Bułgarskiej Akademii Nauk
• Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski
• Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski
• Złota Odznaka Instytutu Języka Bułgarskiego im. Profesora Lubomira Andrejczina

Przypisy