Zespół na festiwalu Paredes de Coura 2011 | |
| Inne nazwy |
Death from Above (2001–2004; 2017–2020) |
|---|---|
| Rok założenia | |
| Pochodzenie | |
| Gatunek |
dance-punk, noise punk, punk rock, rock alternatywny, indie rock, hard rock, post hardcore, sass |
| Aktywność |
2001–2006; od 2011 |
| Wydawnictwo |
Universal Canada, Last Gang, Ache, Sound Virus |
| Skład | |
| Jesse F. Keeler Sebastien Grainger | |
| Instrumentarium | |
| perkusja, gitara basowa, syntezator | |
| Strona internetowa | |
Death from Above 1979 – kanadyjski duet dance-punkowy z Toronto, którego członkami są Jesse F. Keeler (gitara basowa i syntezator) oraz Sebastien Grainger (wokal i perkusja). Założony został w 2001 roku.
Zespół wydał swój debiutancki album You’re a Woman, I’m a Machine w 2004 roku, a dwa lata później doszło do rozpadu grupy. Reaktywowali się w 2011 roku, a trzy lata później wydali swój drugi album The Physical World. Do 2021 roku ukazały się jeszcze dwie płyty: Outrage! Is Now w 2017 roku i Is 4 Lovers w 2021 roku. Znani są z takich piosenek, jak „Freze Me”, „Trainwreck 1979”, „Little Girl”, „Romatic Rights” czy „Virgins”.
W mediach podaje się, iż Sebastien Grainger i Jesse F. Keeler poznali się na koncercie Sonic Youth, choć czasami żartobliwie twierdzili, że spotkali się w więzieniu, na pirackim statku lub w gejowskim barze, co skłoniło niektórych dziennikarzy i fanów do uwierzenia w te historie. Keeler powiedział również, że spotkał Graingera, gdy szukał perkusisty do gry w swoim zespole hardcore punkowym Femme Fatale, stwierdzając dalej: „Tak właśnie powstał Death from Above”.
W wywiadzie udzielonym Anthony’emu Fantano w 2021 roku Keeler w końcu ujawnił, jak właściwie powstał zespół. W 2001 roku Keeler grał na perkusji w lokalnym zespole Black Cat #13 z Toronto i przechowywał sprzęt do gitary basowej w swoim domu na planowany koncert w Detroit, otwierając koncert The Blood Brothers. Koncert został odwołany z powodu ataków z 11 września, więc Keeler zaprosił Graingera do wspólnego jamowania, aby przetestować sprzęt, co zainspirowało ich to do założenia własnego zespołu.
15 grudnia 2002 roku zespół wydał swój debiutancki minialbum Heads Up.

Zespół rozpoczął nagrywanie swojego debiutanckiego albumu You’re a Woman, I’ma Machine w lutym 2004 roku – do kwietnia pracowali nad nim w The Chemical Sound w Toronto. Dodatkowe nagrania odbyły się w Studio Plateau w Montrealu, a album został zrealizowany i wyprodukowany przez Al-P, z wyjątkiem sesji w Montrealu, za które odpowiadał Drew Malamud. Debiutancka płyta została wydana w październiku 2004 roku.
Ukazały się trzy single promujące pierwszy album Death from Above 1979: „Romantic Rights” (w listopadzie 2004 roku), „Blood on Our Hands” (14 lutego 2005 roku) i „Black History Month” (13 czerwca 2005 roku). W 2005 roku teledysk do pierwszego z tych singli wygrał nagrodę VideoFACT na festiwalu MuchMusic Video Awards. W tym czasie supportowali takie zespoły, jak Nine Inch Nails czy Queens of the Stone Age.
Wcześniej, bo w 2004 roku zespół zmienił nazwę na „Death from Above 1979” (wcześniej nazywali się „Death from Above”) z powodu listu z żądaniem zaprzestania działalności, który został złożony przeciwko zespołowi przez wytwórnię Jamesa Murphy’ego Death From Above Records . Zespół odpowiedział, dodając minimalną liczbę cyfr wymaganą prawnie, aby zachować pierwszą część nazwy.
W 2005 roku ukazał się zbiór remiksów ich debiutanckiej płyty pod nazwą Romance Bloody Romance: Remixes & B-Sides
W sierpniu 2006 roku doszło do rozpadu zespołu. Keeler przyznał, że duet oddalili się od siebie do tego stopnia, że rzadko ze sobą rozmawiali: „Obaj zmieniliśmy się tak bardzo, że ludzie, którymi byliśmy pod koniec, prawdopodobnie nie byliby już przyjaciółmi, gdybyśmy się spotkali po raz pierwszy. To zupełnie normalna kolej rzeczy w dorastaniu”. Po zawieszeniu działalności Granger i Keller skupili się na rozwoju innych projektów muzycznych – m.in. Mstrkrft czy Sebastien Grainger & The Mountains.

Pod koniec 2010 roku Keeler i Grainger odnowili ze sobą kontakt, a 4 lutego 2011 roku zespół oficjalnie się reaktywował, dając pierwszy od ponad pięciu lat występ na żywo na festiwalu Coachella 17 kwietnia 2011 roku. Zapowiedziano światową trasę koncertową na lato 2011 roku. Zespół wykonał nową piosenkę „Cheap Talk” podczas występu na festiwalu EdgeFest 14 lipca 2012 roku w Downsview Park w Toronto. 18 września 2012 roku ogłoszono trasę koncertową po Kanadzie; zespół ujawnił, że napisał nowe utwory, ale musi je wykonać na żywo, aby „były dobre”.
Na początku kwietnia 2014 roku Death from Above 1979 opublikował na swojej stronie internetowej zapowiedź ich kolejnego albumu w postaci fragmentu audio, a szczegóły na temat The Physical World ujawnili w połowie czerwca tego samego roku. 8 lipca 2014 roku zespół wydał pierwszy od dziesięciu lat singel – „Trainwreck 1979” i ogłosił więcej szczegółów na temat swojego nadchodzącego albumu studyjnego The Physical World. Premiera drugiego albumu miała miejsce 9 września tego samego roku. Wydany on został nakładem Last Gang i Warner, a wyprodukował go Dave Sardy, znany ze współpracy z Red Hot Chili Peppers i LCD Soundsystem.
Premierze albumu towarzyszyło kilka kameralnych koncertów w Toronto przed ich występem na Riot Fest 6 września 2014 roku. Miesiąc później, 7 października zespół wydał film dokumentalny Life After Death from Above 1979. Dokument przedstawia historię zespołu i ich reaktywację, a jego reżyserką była żona Graingera, Eva Michon. Pod koniec kwietnia 2015 roku ukazał się wyreżyserowany także przez nią teledysk do singla „Virgins” pochodzącego z płyty The Physical World, a 10 lipca tego samego roku roku ukazała się akustyczna wersja tej piosenki.
22 kwietnia 2016 roku zespół wydał album koncertowy Live At Third Man Records, który został nagrany w 2015 roku w siedzibie Third Man Records w Nashville.

6 czerwca 2017 roku zespół oficjalnie ogłosił zmianę nazwy na pierwotną „Death from Above”, a wraz z tym wydali nowy singel „Freeze Me”, który miał swoją premierę na antenie BBC Radio 1. Towarzyszył mu teledysk wyreżyserowany przez Coreya Adamsa. Ich trzecią płytę zapowiedziały także single „Never Swim Alone” i „Holy Books”.
Album Outrage! Is Now swoją premierę miał 8 września 2017 roku. Został on wydany przez Last Gang i Warner Bros. Zawarto na nim dziesięć utworów, a Grainger powiedział o nim: „Staraliśmy się stworzyć coś, co nas ekscytuje i zaskakuje”. Dodał: „Moja podróż to ciągłe oświecenie i poszukiwanie jakiejś formy prawdy. Na świecie jest już wystarczająco dużo fikcji. Nie będziemy wam mówić, w co macie wierzyć. To zależy od was”.
Wiosną 2019 roku zespół ruszył w trasę koncertową po Kanadzie, podczas której zagrali cały swój minialbum Heads Up z 2002 roku, a także inne piosenki.
W grudniu 2020 roku zespół usunął swoje profile w mediach społecznościowych. Seria postów na Instagramie ujawniła logo zespołu, a następnie pojawił się zwiastun wideo potwierdzający zmianę nazwy zespołu z powrotem na „Death from Above 1979”. Po miesiącach zwiastunów zespół potwierdził nowy album 3 lutego 2021 roku, które zbiegło się z wydaniem nowego singla „One + One”. Płyta Is 4 Lovers ukazała się 26 marca 2021 roku nakładem Universal Music Canada. Album ten został w całości napisany, wyprodukowany, zmasterowany i nagrany przez Graingera i Keelera.
Jesienią 2024 roku ruszyli z trasą koncertową po Ameryce Północnej i Europie w ramach obchodów 20. rocznicy premiery ich debiutanckiego albumu You’re a Woman, I’m a Machine.
29 września 2026 roku powrócili z nowym singlem „Private Lives”, zapowiadając jednocześnie nowy album o tym samym tytule, którego premierę zaplanowano na 29 stycznia 2027 roku. Ogłoszono także daty promującej go trasy koncertowej po Ameryce Północnej w lutym i marcu 2027 roku. Premierze singla towarzyszył teledysk, w którym wystąpił Kim Bodnia, a jego reżyserką była Eva Michon.
Styl muzyczny Death from Above 1979 określano jako dance-punk, noise punk, punk rock, rock alternatywny, indie rock, hard rock, post hardcore czy sass. W swojej muzyce używają perkusji, gitary basowej, wokalu i okazjonalnie syntezatorów.
Sebastien Grainger stwierdził, że kiedy zespół zaczynał, jego i Jesse’ego F. Keelera celem było „bycie tak bezpośrednim, jak to możliwe” i „bycie AC/DC hardcore’u”. Na łamach Rolling Stone stwierdzono, że „Death From Above uosabiał estetykę DIY dance-punk, która żyła w nagraniach domowych i brudnych klubach piwnicznych” i że wczesna twórczość zespołu „łączyła hałaśliwy hardcore, chropowate syntezatory i szczere krzyki”.
Charakterystycznym elementem Death from Above 1979 jest przedstawianie na okładkach wydawnictw jego członków w formie rysunkowych słoni.


| Rok | Tytuł | Szczegóły | Najwyższa pozycja na liście | Certyfikaty | ||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| CAN | AUS | BEL | GER | IRL | SCO | UK | UK Rock | US | ||||
| 2004 | You’re a Woman, I’m a Machine | — | — | — | — | — | 85 | 84 | 6 | — |
| |
| 2014 | The Physical World |
|
3 | 74 | 65 | — | 68 | 32 | 37 | 2 | 28 | |
| 2017 | Outrage! Is Now |
|
20 | — | — | — | — | — | — | 13 | — | |
| 2021 | Is 4 Lovers |
|
— | — | — | 63 | — | 47 | — | 8 | — | |
| „—” oznacza, że album nie był notowany na danej liście. | ||||||||||||
| Rok | Tytuł | Szczegóły | Źr. |
|---|---|---|---|
| 2002 | Heads Up |
|
|
| 2004 | Romantic Rights |
|