Degradacja Edmana

Degradacja Edmana – metoda sekwencjonowania peptydów polegająca na kolejnym odrywaniu oznakowanych aminokwasów z N-końca cząsteczki peptydu. Opracowana w 1950 roku przez szwedzkiego biochemika Pehra Edmana(inne języki).

Sumaryczny przebieg reakcji

Degradację Edmana wykonuje się w dwóch etapach, zasadowym i kwasowym. Pierwszy etap to reakcja N-fenyloizotiocyjanianu(inne języki) z terminalną grupą aminową (−NH₂), która w łagodnym środowisku alkalicznym występuje w formie obojętnej (niesprotonowanej). Otrzymany w ten sposób związek, pochodna tiomocznika, w następnym etapie w środowisku kwasu solnego ulega cyklizacji i rozpadowi do heterocyklicznego produktu degradacji nazywanego fenylotiohydantoinową pochodną aminokwasu (tzw. PTH-aminokwasu) oraz peptydu, krótszego o jeden aminokwas. Powstające PTH-aminokwasy są identyfikowane za pomocą chromatografii lub elektroforezy.

Mechanizm degradacji Edmana

Maksymalna długość sekwencjonowanego peptydu to 50–60 aminokwasów (ze względu na nieilościowy przebieg reakcji). Sekwencjonowanie metodą Edmana może być wykonywane w sposób zautomatyzowany

Przypisy

↑ PehrP. Edman PehrP., Method for Determination of the Amino Acid Sequence in Peptides, „Acta Chemica Scandinavica”, 4, 1950, s. 283–293, DOI: 10.3891/acta.chem.scand.04-0283 (ang.).
↑ Hugh D.H.D. Niall Hugh D.H.D., Automated Edman degradation: The protein sequenator, „Methods in Enzymology”, 27, 1973, s. 942–1010, DOI: 10.1016/S0076-6879(73)27039-8, PMID: 4773306 (ang.).

[1] PehrP. Edman PehrP., Method for Determination of the Amino Acid Sequence in Peptides, „Acta Chemica Scandinavica”, 4, 1950, s. 283–293, DOI: 10.3891/acta.chem.scand.04-0283 (ang.).

[2] Hugh D.H.D. Niall Hugh D.H.D., Automated Edman degradation: The protein sequenator, „Methods in Enzymology”, 27, 1973, s. 942–1010, DOI: 10.1016/S0076-6879(73)27039-8, PMID: 4773306 (ang.).