Deifikacja
Deifikacja (łac. deificatio; deus „bóg”, facere „czynić”) – ubóstwienie, przypisanie cech boskich temu, co bogiem nie jest, a następnie uprawienie kultu ubóstwionej istoty lub rzeczy.
W mistycyzmie pojęcie to związane jest m.in. z przebóstwieniem.
Odmiany
- Antropolatria – uprawienie kultu, oddawanie czci wobec ludzi
- Apoteoza – antropolatria wobec założycieli albo przywódców religijnych lub innych wybitnych osobistości czy autorytetów (najsławniejszym przykładem jest osoba Jezusa Chrystusa)
- Statolatria – deifikacja władcy lub władz państwowej (będącego lub będącej wcieleniem czy przedstawicielem bóstwa)
- Fetyszyzm – deifikacja dotycząca przedmiotów materialnych (fetyszy) poprzez przypisanie im mocy nadprzyrodzonych czy nadnaturalnych lub określenie ich jako miejsca przebywania duchów zmarłych albo bóstw
- Astrolatria – fetyszyzm ciał niebieskich
- Zoolatria (animalizm) – deifikacja wobec zwierząt
Zobacz też
Przypisy
- ↑ Deifikacja, [w:] Zygmunt Poniatowski (red.), Mały słownik religioznawczy, Wiedza Powszechna, 1969, s. 85 (pol.).
Bibliografia
- Deifikacja – WIEM, darmowa encyklopedia. [dostęp 2009-07-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2009-09-30)].
- Piotr Moskal: Deifikacja – Powszechna Encyklopedia Filozofii. [dostęp 2009-07-26].
- T. Chodzidło, Antropolatria, EK I 678–679
- T. Chodzidło, Astrolatria, EK I 1009–1010.
- J. Sekulski, Apoteoza, EK I 837
- J. A. Kłoczowski, Człowiek–bogiem człowieka. Filozoficzny kontekst rozumienia religii w „Istocie chrześcijaństwa” Ludwika Feuerbacha, Lb 1979
- H. Zimon, Deifikacja, EK III 1103
- M. Neusch, Au sources de l’athéisme contemporain, P 1977 (U źródeł współczesnego ateizmu, P 1980)
- J. Wecławik, Fetysz, EK V 152
- H. Zimon, Fetyszyzm, EK V 153
- É. Gilson, Bóg i ateizm, Kr 1996
- Z. J. Zdybicka, Ateizm, PEF I 371–390.