| Depressariidae | |
| (Meyrick, 1883) | |
Depressaria radiella | |
| Systematyka | |
| Domena | |
|---|---|
| Królestwo | |
| Typ | |
| Podtyp | |
| Gromada | |
| Podgromada | |
| Rząd | |
| Nadrodzina | |
| Rodzina |
Depressariidae |
Depressariidae – rodzina motyli z nadrodziny Gelechioidea, obejmuje 2300 opisanych gatunków, które występują na całym świecie; w Polsce odnotowano 66 gatunków.
U larw występują boczne wyrostki na segmentach odwłoka, które uniemożliwiają im poruszanie się na boki. Cecha wyróżniająca rodzinę to budowa męskich genitaliów – gnatos ma postać jednego lub kilku kolczastych guzków, nie występuje jednak w takiej formie u wszystkich przedstawicieli tej rodziny. Unkus jest szczątkowy. U samic signum ma kształt gwiaździsty lub przypominaja czworokąt.
Głowa pokryta gładkimi łuskami, z boku głowy grupy łusek są odstające. Występują przyoczka z wyjątkiem przedstawicieli rodzaju Luquetia. Czułki są krótsze od przednich skrzydeł, u ich podstawy znajduje się kępka łusek. Długie głaszczki wargowe, wywinięte ku górze, dobrze rozwinięta ssawka, jej nasada jest gęsto pokryta łuskami. Przednie skrzydła są jajowate i wydłużone, nawet czterokrotnie dłuższe niż szersze, tylne skrzydła również jajowate.
Gąsienice niektórych gatunków mogą powodować szkody w rolnictwie, żerują na selerowcach, m.in. na marchwi. Durrantia arcanella z kolei żeruje na liściach olejowca gwinejskiego (palmy oleistej). Niektóre gatunki z rodzaju Agonopterix są minujące. Imagines hibernują, pojawiają się wczesnym latem. Zdarzają się przypadki występowania niektórych gatunków także zimą.
Występują na całym świecie, głównie w środowiskach leśnych państwa holarktycznego. W krainie palearktycznej stwierdzono przeszło 350 gatunków z 8 rodzajów. W Australii stwierdzono 72 gatunki z 24 rodzajów. W Polsce 66 gatunków (w 2004 roku odnotowano 63 gatunki).
Rodzina należy do nadrodziny Gelechioidea, jednej z najbardziej licznych wśród motyli, a ta należy do grupy molowców. Rodzina jest monofiletyczna, obejmuje 2300 gatunków (według innego autora 550) ujętych w 35 rodzajach.
Wybrane gatunki Depressariidae zostały stosunkowo wcześnie poznane: Agonopterix heracliana opisał Karol Linneusz w 1758 roku, a Agonopterix alstromeriana opisał Carl Alexander Clerck 1759 roku; do końca XVIII wieku opisano 21 gatunków, głównie opisali je Michael Denis i Ignaz Schiffermüller. W XIX wieku opisano 88 nowych gatunków. Pierwsze obszerne studia nad genitaliami Depressariidae przeprowadził Hans-Joachim Hannemann, poczynając od 1953 roku.
Takson był traktowany jako podrodzina płożkowatych, również Edward Meyrick uznawał go za przynależący do płożkowatych i opisał go naukowo jako osobny takson. Depressariinae bywają traktowane jako podrodzina Elachistidae. Takson został o podniesiony do rangi rodziny w 1990 roku (Common oraz Nielsen & Common, 1991).