| Data i miejsce urodzenia | |
|---|---|
| Data śmierci |
308–316 |
Dharmaraksza (ur. 231, zm. 316, 313 lub 308) (Dharmarakṣa; chiń. 竺法護; pinyin Zhú Fǎhù; kor. 축법호, Ch'uk Pŏpho; jap. じく ほうご, Jiku Hōgo; wiet. Trúc Pháp Hộ; pol. (Indyjski) Obrońca Dharmy; także chiń. 竺昙摩罗剎; pinyin Zhútánmóluōshā) – tłumacz i propagator buddyzmu w Chinach.
Pochodził z Dunhuangu i był z pochodzenia Tocharem. W wieku 8 lat przyjął nazwisko swojego nauczyciela Zhu Gaozuo (竺高座). Jako młody człowiek wędrował po krajach Azji Środkowej i uczył się tamtejszych języków.
W 266 roku przybył do Luoyangu, będącego wówczas stolicą dynastii Jin. Lata jego aktywności obejmują okres pomiędzy 266 a 308 rokiem. Znał 36 języków[jakich?]. Wydał 150 tłumaczeń; do dziś zachowało się ich 93. Dokonywał ich w takich klasztorach jak Baima i Tianshui. Działał w Chang’anie, Luoyangu i Dunhuangu.
Dokonał najwcześniejszego istniejącego tłumaczenia Sutry Lotosu w 286 r., które poprawił w 290 r. W 286 r. przetłumaczył Pañcavimśati (Guangcanjing), potem Saddharmapundarikę (Zhengfahuajing) i inne teksty jak Bhadrakalpa, Viśeṣacintā-brahma-paripricchā, Vasudhara sūtra, Avaivartikacarya sūtra, Yogācārabhūmi (Xiuxing daodijing) Sangharakszy.
Jego translatorska i misjonarska działalność nawróciła wielu Chińczyków na buddyzm i uczyniła z Chang’anu najważniejszy ośrodek buddyzmu w Chinach.
Jeden z jego uczniów Fucheng założył w 280 roku klasztor buddyjski w Dunhuangu.
Teksty znajdujące się w kanonie buddyjskim. T – numer katalogowy tekstu w Taishō Shinshū Daizōkyō, Tokio 1924-1934; K – numer katalogowy tekstu w The Korean Buddhist Canon: a Descriptive Catalogue, pod red. Lewisa R. Lancastera, Berkeley 1979.
Sanskryt; j. chiński; j. koreański; j. tybetański