Dome C

Dome C
Dome Charlie
Circe Dome
{{{alt grafiki}}}
Stacja Concordia wśród jednostajnego krajobrazu Dome C
Terytorium

 Antarktyda

Wysokość

3233

Rodzaj obiektu

kopuła lodowa

Położenie na mapie Antarktyki
Mapa konturowa Antarktyki, po prawej nieco na dole znajduje się punkt z opisem „Dome C”
Ziemia75°S 125°E/-75,000000 125,000000
Jeziora i rzeki pod lądolodem Antarktydy; widoczne zagęszczenie jezior pod Dome C (u dołu po prawej)

Dome Charlie także Dome C także Dome Circe – kopuła lodowa w lądolodzie antarktydzkim, na Antarktydzie Wschodniej, na Ziemi Wilkesa.

Nazwa

Nazwa „Dome Charlie” została nadana przez żołnierzy United States Navy zapewniających wsparcie logistyczne dla badaczy – w alfabecie fonetycznym ICAO słowo „Charlie” odpowiada literze C. Uznano pierwszeństwo tej nazwy przed nazwami „Dome C” i „Dome Circe”, zaproponowaną przez członków wyprawy Scott Polar Research Institute, a pochodzącą z mitologii greckiej.

Geografia

Kopuła lodowa Dome C leży na płaskowyżu na Ziemi Wilkesa w Antarktydzie Wschodniej. Wznosi się na wysokość 3233 m n.p.m.

Jest to pustynia lodowa i jeden z najzimniejszych obszarów na Ziemi. Średnia temperatura roczna to ok. -54 °C a według szacunków temperatury roczne mogą spadać do -79 °C. Opady i wilgotność powietrza są niewielkie, a wiatry tu wiejące słabe.

Pod kopułą odkryto bardzo duże skupisko jezior podlodowcowych. Duże zagęszczenie jezior na tym obszarze świadczyć może o tym, że zbiorniki są ze sobą połączone.

Na obszarze Dome C znajduje się francusko-włoska stacja badawcza Concordia. W latach 70. XX wieku prowadzono na niej pierwsze wiercenia w celu wydobycia rdzeni lodowych. Prace wznowiono w latach 90.; w grudniu 2004, podczas realizacji programu European Project for Ice Coring in Antarctica (EPICA), wydobyto rdzeń lodowy długości 3270 m, który dostarczył informacji o klimacie na przestrzeni 740 tys. lat.

Zobacz też

Przypisy

  1. 1 2 3 4 5 SCAR Composite Gazetteer of Antarctica and United States Gazetteer ↓.
  2. 1 2 3 4 Hund 2014 ↓, s. 363.
  3. ↑ Siegert, Kennicutt i Bindschadler 2013 ↓, s. 246.
  4. ↑ Vincent i Laybourn-Parry 2008 ↓, s. 120.
  5. ↑ Riffenburgh 2007 ↓, s. 419.
  6. ↑ European Science Foundation ↓.
  7. ↑ EPICA community members 2004 ↓.

Bibliografia

Linki zewnętrzne