Dostojewo

Dostojewo
Дастоева
Ilustracja
Stary dwór w Dostojewie, prawdopodobnie wybudowany jeszcze przez Dostojewskich,
stan z okresu międzywojennego (ze zbiorów NAC)
Państwo

 Białoruś

Obwód

 brzeski

Rejon

janowski

Sielsowiet

Mołodów

Populacja (2009)

 

• liczba ludności

555

Nr kierunkowy

+375 1652

Tablice rejestracyjne

1

Położenie na mapie obwodu brzeskiego
Mapa konturowa obwodu brzeskiego, w centrum znajduje się punkt z opisem „Dostojewo”
Położenie na mapie Białorusi
Mapa konturowa Białorusi, na dole po lewej znajduje się punkt z opisem „Dostojewo”
Ziemia52°14′13,0″N 25°40′04,3″E/52,236944 25,667861

Dostojewo (błr. Дастоева; ros. Достоево) – agromiasteczko na Białorusi, w rejonie janowskim obwodu brzeskiego, około 13 km na północny wschód od Janowa i 35 km na zachód od Pińska.

Siedziba parafii prawosławnej pw. Świętej Trójcy.

Historia

Pierwsza wzmianka o Dostojewie pochodzi z 1473 roku. Szóstego października 1506 roku piński kniaź Fiodor Jarosławicz podarował małą miejscowość o nazwie Dostojewo lokalnemu szlachcicowi, który zmienił nazwisko na Dostojewski i zaczął się pieczętować herbem Radwan. Od tej pory miejscowość ta była siedzibą rodu przodków Fiodora Dostojewskiego. Wśród kolejnych dziedziców byli m.in.: Fiodor Dostojewski w 1572 roku, Piotr Dostojewski, marszałek szlachty piński na sejm w 1598 roku, członek Trybunału Głównego Wielkiego Księstwa Litewskiego w latach 1599–1628 i Piotr Dostojewski, sędzia grodzki piński w 1632 roku.

Na początku XVIII wieku majątek ten przeszedł w ręce Strawińskich, później Czapliców, a od połowy XIX wieku był własnością Wiktora Ordy, marszałka szlachty powiatu pińskiego. Od tego momentu do II wojny światowej Dostojewo było w rękach tej rodziny. Ostatnim jego właścicielem był Tadeusz Orda (ur. w 1903 roku), prawnuk Wiktora.

Po III rozbiorze Polski w 1795 roku Dostojewo, będące wsią szlachecką i dotychczas należące do powiatu pińskiego województwa brzeskolitewskiego Rzeczypospolitej, znalazło się na terenie powiatu pińskiego guberni grodzieńskiej Imperium Rosyjskiego.

W 1880 roku wieś liczyła 245 mieszkańców. Działała tu fabryka narzędzi i machin rolniczych Jakuszyna.

Po ustabilizowaniu się granicy polsko-radzieckiej w 1921 roku Dostojewo znalazło się na terenie Polski, w gminie Janów powiatu kobryńskiego województwa poleskiego, od 1945 roku – w ZSRR, od 1991 roku – na terenie Republiki Białorusi.

Około 1798 roku wybudowano we wsi cerkiew unicką św. proroka Eliasza ufundowaną przez rodzinę Giedroyciów. W 1821 roku była rozbudowana. Po 1839 r. prawosławna. Została rozebrana 17 lipca 1970 roku.

Zabytki

Pomnik Dostojewskiego w Dostojewie

Obecnie we wsi istnieją:

Dawny dwór

Do 1943 roku istniał tu dwór pochodzący jakoby z czasów Dostojewskich. Był to parterowy, drewniany budynek, który od strony zajazdu miał ganek o dwóch parach masywnych, murowanych kolumn. Dom był kryty początkowo oczeretem, później słomą. Przez ostatnich kilkadziesiąt lat nikt z Ordów nie mieszkał w Dostojewie. Budynek służył celom administracyjnym, był otoczony kilkoma okazami pięknych topól i innych drzew. Został zniszczony przez Niemców.

Tadeusz Orda wybudował nowy dom w innym miejscu.

W 1960 roku na miejscu dworu wybudowano dom kultury.

Majątek w Dostojewie jest opisany w 2. tomie Dziejów rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej Romana Aftanazego.

Obraz Trójca Święta z XVII wieku pochodzący z cerkwi w Dostojewie. Obecnie w Janowie
Cerkiew św. proroka Eliasza
w Dostojewie, Zygmunt Gloger, 1905
Cerkiew Świętej Trójcy z 1996 roku