Druccy

Druccy
Ilustracja
Druck
Państwo

 Polska

Region

woj. mścisławskie

Gniazdo rodzinne

Druck

Tytuły

książęta

Protoplasta

Michał Drucki

Status rodziny

żyje

Pochodzenie etniczne

wielkolitewskie

Ród macierzysty

Giedyminowicze

Gałęzie

Sokolińscy, Konoplowie, Oziereccy, Pryhabscy, Krasnowie, Babiczewowie, Putiatyczowie, Horscy, Tołoczyńscy, Lubeccy, Dudakowscy, Burnawscy, Krasnowie, Siekirowie, Żubrewiccy, Widuniccy, Zagrodzcy

Druccy herbu własnego (Druck) – żyjący do dziś, polski ród książęcy pochodzenia wielkolitewskiego.

Część badaczy upatruje protoplasty rodu w osobie Dymitra Olgierdowicza, przyrodniego brata króla Władysława II Jagiełły.

Gniazdem rodu był Druck w dawnym województwie mścisławskim, położony na dzisiejszej Białorusi.

Etymologia nazwiska

Nazwisko Druckich ma charakter odmiejscowy, a konkretniej pochodzi od nazwy miejscowości Druck nad rzeką Drucią, zlokalizowanej w dawnym powiecie mohylewskim (obecnie Białoruś).

Pochodzenie

Druccy są rodem książęcym (kniaziowskim), o wielkolitewskim pochodzeniu etnicznym. Pochodzenie kniaziów Druckich przez wiele dziesięcioleci wywoływało żywą dyskusję wśród historyków. Wprawdzie najnowsze badania wywodzą ten ród z dynastii Giedymina, jednakże wielu widziało w nich potomków Rurykowiczów. Argumentem zdającym się przemawiać na rzecz tej pierwszej teorii jest fakt, iż nie ma żadnych dokumentów źródłowych wskazujących na istnienie w tym samym czasie dwóch książąt druckich o imieniu Dymitr, ponadto pierwsi książęta Druccy używali herbu z Pogonią Litewską, a dopiero później zaczęli używać herbu własnego Druck i właśnie tę zmianę uznać chyba należy za główne źródło nieporozumień, jakie narosły wokół ich pochodzenia.

Gałęzie

Książęta Druccy byli niezwykle rozgałęzionym rodem. W krótkim czasie podzielili się na kilka linii, które od posiadanych dóbr przyjęły następujące nazwiska:

Najbliższymi krewnymi książąt Druckich byli książęta Trubeccy, którzy również wywodzą się od Dymitra Olgierdowicza (starszego).

Przypisy

  1. 1 2 J. Tęgowski Pierwsze pokolenia Giedyminowiczów Poznań - Wrocław 1999
  2. ↑ Wolff 1895 ↓, s. 55.
  3. ↑ A. Boniecki, Herbarz Polski, tom V, Warszawa 1902
  4. ↑ Wolff 1895 ↓, s. 64.

Bibliografia