Ealdorman (staroang. ældormenn – dosłownie „starsi mężowie”) – w dawnej Anglii okresu anglosaskiego (ok. 600–1100 r.) urzędnik mianowany bezpośrednio przez króla, odpowiedzialny za utrzymanie prawa, porządku oraz sprawiedliwość w swoim hrabstwie, a także za dowodzenie lokalnym pospolitym ruszeniem podczas bitew.
Przed wprowadzeniem późniejszych tytułów feudalnych, takich jak baroni (po 1100 roku), godność ealdormana stanowiła najwyższą formę szlachectwa i autorytetu administracyjnego.
Analiza źródeł historycznych i literackich – m.in. badań Johna Mitchella Kemble’a nad niedziedzicznym charakterem tych stanowisk czy relacji Johna Allena Gilesa dotyczących udziału ealdormanów w działaniach wojennych – wskazuje na ich dwuwymiarową funkcję jako zarządców i głównych egzekutorów władzy królewskiej w terenie.
Choć korzenie słowa sięgają anglosaskiej przeszłości, w wielu krajach anglojęzycznych termin alderman (lub jego lokalne odpowiedniki) przetrwał we współczesnych strukturach samorządowych.
W Stanach Zjednoczonych (np. w Chicago, St. Louis czy Milwaukee) aldermani pełnią funkcję radnych miejskich lub powiatowych, reprezentując mieszkańców określonych okręgów. W zależności od miasta funkcja ta może mieć charakter społeczny, być funkcją nieetatową (o skromnym uposażeniu) bądź stanowić pełnoetatową pracę polityczną. W Wielkiej Brytanii i Irlandii aldermani zasiadają w radach reprezentujących dystrykty, wywodząc się z różnych ugrupowań politycznych.
Do głównych zadań aldermanów należy uczestnictwo w cyklicznych posiedzeniach rady (odbywających się co tydzień lub co miesiąc), głosowanie nad uchwałami, ustalanie planów zagospodarowania przestrzennego oraz polityki miejskiej. Ponadto kierują oni specjalnymi komisjami powoływanymi do realizacji większych inwestycji społecznych czy infrastrukturalnych.
Kandydaci na aldermanów muszą spełniać kryteria lokalnych komisji wyborczych (m.in. nieposzlakowana opinia, brak wyroków skazujących). Ze względu na bliski związek z lokalną społecznością, w której często kontynuują równolegle inną pracę zawodową, kluczową kwestią jest unikanie konfliktów interesów – na przykład powstrzymywanie się od głosowania nad sprawami bezpośrednio wpływającymi na ich własne miejsce pracy lub branżę.