 Edward Pach (przed 1934) | |
 major piechoty | |
| Data i miejsce urodzenia |
2 listopada 1891 |
|---|---|
| Data śmierci |
21 września 1957 |
| Przebieg służby | |
| Siły zbrojne | |
| Jednostki | |
| Stanowiska | |
| Główne wojny i bitwy |
I wojna światowa |
| Odznaczenia | |
        | |
Edward Jan Pach (ur. 2 listopada 1891 w Wiedniu, zm. 21 września 1957) – major piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Urodził się 2 listopada 1891 w Wiedniu, w rodzinie Maksymiliana i Petroneli z Wojciechowskich. Uczęszczał do szkoły powszechnej, a następnie c. k. Wyższej Szkoły Realnej w Stanisławowie. Naukę zakończył w 1911, a egzamin dojrzałości zdał 7 lutego 1912. 3 listopada 1911 wstąpił do Polskiej Drużyny Strzeleckiej. Następnie rozpoczął studia w c. k. Szkole Politechnicznej we Lwowie.
W czasie I wojny światowej walczył w szeregach cesarskiej i królewskiej Armii. Jego oddziałem macierzystym był 58 pułk piechoty. 22 maja 1915 w bitwie pod Tolminem został ranny. 4 czerwca 1917 został przeniesiony do 30 pułku piechoty, a 1 lipca skierowaany na po raz trzeci na front włoski. 17 sierpnia 1917 został mianowany na stopień podporucznika ze starszeństwem z 1 stycznia 1917 w korpusie oficerów rezerwy piechoty. 7 października 1918 w walkach pod Leskovac w Serbii dostał się do niewoli. 31 stycznia 1919 został zwolniony z niewoli, lecz zachorował na tyfus plamisty. 19 kwietnia 1919 wrócił do Polski.
7 lipca 1919 został przyjęty do Wojska Polskiego z byłej armii austro-węgierskiej, z zatwierdzeniem posiadanego stopnia podporucznika ze starszeństwem z 1 stycznia 1917, zaliczony do I Rezerwy armii, z równoczesnym powołaniem do służby czynnej na czas wojny, i przydzielony do 20 pułku piechoty. 1 grudnia 1919 został mianowany porucznikiem w piechocie.
Od 16 stycznia 1923 pełnił obowiązki adiutanta 20 pp, a 26 września 1924 objął dowództwo 3 kompanii karabinów maszynowych. 15 września 1925 został przeniesiony służbowo na trzymiesięczny VI kurs normalny w Centralnej Szkole Strzelniczej w Toruniu. Po ukończeniu kursu wrócił do pułku na poprzednio zajmowane stanowisko. 12 kwietnia 1927 został mianowany majorem ze starszeństwem z 1 stycznia 1927 i 101. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W sierpniu tego roku został wyznaczony w macierzystym pułku na stanowisko dowódcy II batalionu. W listopadzie 1928 został przeniesiony do kadry oficerów piechoty z równoczesnym przeniesieniem służbowym do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr IX w Brześciu nad Bugiem na stanowisko referenta. 1 sierpnia 1932 został przeniesiony do 82 pułku piechoty, stacjonującego w tym samym garnizonie, na stanowisko dowódcy II batalionu. W kwietniu 1934 został przesunięty na stanowisko kwatermistrza. Na tym stanowisku pełnił służbę przez kolejnych pięć lat.
W czasie kampanii wrześniowej 1939 był kwatermistrzem 182 pułku piechoty. Dostał się do niemieckiej niewoli. Przebywał w Oflagu VII A Murnau.
Zmarł 21 września 1957.
Był żonaty, miał syna Ryszarda (ur. 1921) i córkę Aldonę Elżbietę (ur. 1925).
