| Data i miejsce urodzenia | |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci | |
| Definitor prowincjalny | |
| Okres sprawowania |
1935-1938 |
| Prefekt studium | |
| Okres sprawowania |
1938-1939 |
| Wyznanie | |
| Kościół | |
| Inkardynacja | |
| Śluby zakonne |
11 marca 1927 |
| Prezbiterat |
26 sierpnia 1928 |
| Odznaczenia | |
 | |
Edward Paweł Frankiewicz OFM, ur. jako Paweł Szdżuj (ur. 25 czerwca 1905 w Chrząszczycach, zm. 29 kwietnia 1990 w Opolu) − polski zakonnik rzymskokatolicki, franciszkanin, filozof, historyk, publicysta, więzień obozu koncentracyjnego w Dachau.
Urodził się w polskiej rodzinie Józefa i Franciszki z d. Pampuch. W 1919 wstąpił do niższego seminarium franciszkanów w Nysie. Następnie kontynuował naukę w gimnazjum w Katowicach. W 1922 wstąpił do komisariatu panewnickiego Zakonu Braci Mniejszych − późniejsza Prowincja Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny Zakonu Braci Mniejszych w Katowicach. Nowicjat odbył w klasztorze w Wieluniu. W latach 1923–1928 przygotowywał się do kapłaństwa studiując w Miejskiej Górce i Metzu. Śluby wieczyste złożył 11 marca 1927. Święcenia kapłańskie przyjął w Kokoszycach 26 sierpnia 1928. Następnie doktoryzował się z filozofii w Instytucie Katolickim w Paryżu.
Po powrocie do ojczyzny wykładał w studium prowincjalnym w klasztorze Osiecznej. Publikował opracowania historyczne dotyczące Leszna i okolic. Po wybuchu II wojny światowej został aresztowany 17 stycznia 1940. Był więziony w Lesznia, Poznaniu i obozach koncentracyjnych w Sachsenhausen i Dachau; nr obozowy 22800. Był poddawany eksperymentom medycznym, czego skutki odczuwał do końca życia. Doczekał wyzwolenia obozu przez armię amerykańską 29 kwietnia 1945. Przez Paryż powrócił do Polski.
Po wojnie wykładał w studium prowincjalnym, najpierw w Osiecznej, a od 1950 w Opolu. W obu tych klasztorach zajmował się propagowaniem historii. W Osiecznej zaangażował się w prace prowadzące do ukoronowania obrazu Matki Boskiej Bolesnej koronami papieskimi. W Opolu zajął się restauracją Kaplicy Piastowskiej i podziemi Kościoła Świętej Trójcy. Ze względu na swoją wiedzę historyczną, ale również znajomość języków obcych, był przewodnikiem po Kościele Świętej Trójcy dla grup krajowych i zagranicznych. Jako pierwszy w historii został uhonorowany Śląską Nagrodą im. Juliusza Ligonia w 1963 roku. Przyczynił się do przeprowadzeniu procesu beatyfikacyjnego Marii Merkert. Należał do Opolskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk. W 1988 otrzymał Medal Rodła. Zmarł w Opolu 29 kwietnia 1990. Został pochowany na miejskim cmentarzu. W Lesznie i w Osiecznej został upamiętniony nadaniem nazw ulicom.