Edward Kurowski

Edward Kurowski
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia

27 sierpnia 1927
Chyrów

Data i miejsce śmierci

7 sierpnia 2015
Wołomin

Zawód, zajęcie

prozaik

Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Srebrny Krzyż Zasługi

Edward Kurowski (ur. 27 sierpnia 1927 r. w miejscowości Chyrów w Małopolsce Wschodniej zm. 7 sierpnia 2015 r. w Wołominie pod Warszawą) – polski prozaik.

Dzieciństwo, młodość, edukacja

Rodzicami Edwarda Kurowskiego byli kolejarz Grzegorz Kurowski i Genowefa z domu Kłos. W rodzinnym Chyrowie uczył się w szkole podstawowej aż do 1939 roku, gdy po wybuchu II wojny światowej i zajęciu Chyrowa przez wojska radzieckie wywieziono ich do obwodu swierdłowskiego na Uralu. Po nieudanej próbie ucieczki został osadzony w kołchozie pod Miczuryńskiem. Kontynuował tam naukę w Starochmielowskiej Szkole Średniej (ros. Старое Хмелевое). W 1944 wcielono go do Armii Czerwonej – służył w jednostce w Tambowie. Uzyskał skierowanie do Ludowego Wojska Polskiego i służył w 1 Samodzielnym batalionie inżynieryjno-lotniskowym w Łodzi aż do 1946, gdy został zdemobilizowany.

Po zakończeniu służby wojskowej Edward Kurowski zamieszkał razem ze swoimi rodzicami we wsi Pawłowice w gminie Skarszyn pod Wrocławiem (obecnie dzielnica Wrocławia Pawłowice). W 1947 w liceum w Trzebnicy zdał maturę i przeniósł się do Wrocławia.

W latach 1947–1951 studiował psychologię pedagogiczną na Uniwersytecie Wrocławskim. W latach 1948–1953 był członkiem ZMP, od 1953 należał do PZPR.

Zmarł 7 sierpnia 2015 r. w Hospicjum Opatrzności Bożej Księży Orionistów w Wołominie pod Warszawą

Twórczość literacka

Debiutował jako prozaik w 1949 na łamach dodatku „Zwierciadło” do dziennika „Słowo Polskie”, publikując fragment powieści pod tytułem „Pankratowa Wyspa”. Od 1950 był członkiem Związku Literatów Polskich. Od 1952 współpracował z Redakcją Literacką Polskiego Radia we Wrocławiu. W 1953 opublikował swoją pierwszą powieść pod tytułem „Widawa”. Na twórczość Kurowskiego wywarły wpływ zesłanie w Rosji Radzieckiej, zainteresowanie sportem oraz odbyta przez niego w 1965 podróż do Afryki oraz w latach 1968–1969 do Chińskiej Republiki Ludowej, Demokratycznej Republiki Wietnamu i Indonezji.

Najlepszą książką Kurowskiego była balladowa powieść autobiograficzna dotycząca wojennych losów autora pod tytułem „Gdzie jest mój dom”. Kontynuacją jej jest powieść „Ptaki lecą na zachód”. Obie zostały wydane w tłumaczeniach na języki rosyjski i ukraiński.

Działalność pozaliteracka i życie prywatne

W latach 1946–1951 był bokserem w klubie I-KS Ślęza Wrocław, a następnie trenerem bokserskim.

Od 1973 mieszkał w Warszawie.

Na początku lat 90. współpracował z partią Przymierze Samoobrona. W wyborach parlamentarnych w 1993 bez powodzenia kandydował z jej ramienia do Senatu w województwie warszawskim.

Od 1986 roku był żonaty z prof. Haliną Janaszek-Ivaničkovą.

Jest pochowany na Powązkach-Cmentarzu Wojskowym w Warszawie kwatera B43 rząd 3 grób 11.

Grób Haliny Janaszek-Ivaničkovej i Edwarda Kurowskiego na wojskowych Powązkach

Nagrody i odznaczenia

Publikacje

Przypisy

  1. ↑ Kto jest kim w Polsce 1984. Wyd. 1. Warszawa: Wydawnictwo Interpress, 1984, s. 500. ISBN 83-223-2073-6.
  2. ↑ Opinia za Piotr Kuncewicz: Agonia i nadzieja ; Proza polska od 1956. T. 4. Warszawa: Graf-punkt oraz Polska Oficyna Wydawnicza „BGW”, 1994, s. 261. ISBN 83-86091-03-7.
  3. ↑ M.P. z 1993 r. Nr 50, poz. 471 (ISAP)
  4. ↑ Miejsce pochówku. [dostęp 2018-01-05].

Bibliografia