Eleonora Sekrecka

Eleonora Sekrecka
	; Eleonora Sekrecka (ok. 1960)
Data i miejsce urodzenia	6 października 1902 ; Warszawa
Data i miejsce śmierci	22 grudnia 1997 ; Warszawa
Narodowość	polska
Alma Mater	Politechnika Warszawska
	Praca
Budynki	osiedle Latawiec
	Odznaczenia
	;
	Multimedia w Wikimedia Commons

Eleonora Sekrecka (właśc. Hopfenstrand), z domu Szach (ur. 6 października 1902 w Warszawie, zm. 22 grudnia 1997 tamże) – polska architekt.

Życiorys

Absolwentka Wydziału Architektury Politechniki Warszawskiej (1932).

Po wejściu wojsk radzieckich i polskich do Warszawy 17 stycznia 1945 wraz z pozostałymi członkami Grupy Operacyjnej „Warszawa” (Bohdanem Lachertem i Julianem Putermanem-Sadłowskim) pod kierownictwem Józefa Sigalina wyruszyła do Warszawy z Lublina by ocenić zniszczenia wojenne. Ich raport z oględzin miał posłużyć rządowi do oceny, czy stolica Polski ma pozostać w Warszawie.

Kierowała Działem Budowlano-Technicznym Centralnego Komitetu Żydów Polskich. Była również kierowniczką sekretariatu Biura Planowania Rozwoju przy Radzie Ministrów.

W marcu i kwietniu 1953 roku wzięła udział w Pierwszej Powszechnej Wystawie Architektury Polski Ludowej, która była przeglądem realizacji architektonicznych z lat 1945–1952.

Po zbudowaniu osiedla Latawiec w Warszawie, wzorowanego na paryskim placu Wogezów, została odsunięta od projektowania za sprzeniewierzenie się socrealistycznej stylistyce.

Od 1934 członkini SARP Oddział Warszawa.

Została pochowana na cmentarzu wojskowym na Powązkach w Warszawie (kwatera A29-3-13).

Ważniejsze projekty

osiedle Latawiec Marszałkowskiej Dzielnicy Mieszkaniowej (1953-57) w Warszawie,
przebudowa gmachu Wychowawczego Warszawskiej Gminy Starozakonnych przy ul. Jagiellońskiej 28 w Warszawie na potrzeby Teatru Żydowskiego im. Ester Rachel Kamińskiej (siedziba lalkowego Teatru Baj),
budynek mieszkalny w Warszawie przy ul. Marszałkowskiej 78/80 (róg ul. Wspólnej, w którym mieścił się Węgierski Instytut Kultury) budowany w latach 1964-1972; projekt przewidywał 16 pięter, jednak zbudowano tylko 11,
osiedle Dolna-Belwederska w Warszawie (z Kazimierzem Goławskim, 1965–1967).

Odznaczenia

Odznaka „Przodownik Pracy” przyznana przez Centralny Zarząd Biur Projektowych Budownictwa Miejskiego.
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1974)
Srebrna Odznaka SARP (1958)
Odznaka „Milionera” (1974)

Przypisy

↑ Historia pomocy - Rodzina Jiruskich | Polscy Sprawiedliwi [online], sprawiedliwi.org.pl [dostęp 2019-10-20] .
↑ Alfabetyczny spis zmarłych nazwiska z zakresu Schn-Sem. 2014-07-10. [dostęp 2014-07-11].
↑ BLOKI OSIEDLA LATAWIEC. [w:] 2014-06-23 [on-line]. Warszawa moim Oczkiem. [dostęp 2014-07-10].
↑ Beata Chomątowska: Stacja Muranów. Wołowiec: Czarne, 2012. ISBN 978-83-7536-479-8.
↑ Grzegorz Piątek: Najlepsze miasto świata. Warszawa w odbudowie 1944−1949. Warszawa: Wydawnictwo W.A.B, 2020, s. 454. ISBN 978-83-280-3725-0.
↑ Jacek Cydzik: Ludzie odbudowy Starego Miasta w Warszawie. s. 69.
↑ Bohdan Garliński: Pierwsza Powszechna Wystawa Architektury Polski Ludowej. Warszawa: Zachęta, Stowarzyszenie Architektów Polskich, marzec - kwiecień, 1953.
↑ AndrzejA. Kozicki AndrzejA., Odbudowa Warszawy na nowo opowiedziana, Warszawa: Fundacja na rzecz Warsztatów Analiz Socjologicznych, 2020, s. 188–189, ISBN 978-83-61726-08-1 .
1 2 3 4 In memoriam - Pamięci Architektów Polskich - Eleonora Sekrecka [online], archimemory.pl [dostęp 2019-10-20] .
↑ Cmentarz Wojskowy - wyszukiwarka. [dostęp 2014-07-11].
↑ AnnaA. Cymer AnnaA., Architektura w Polsce 1945–1989, wyd. II poprawione, Warszawa: Fundacja Centrum Architektury, Narodowy Instytut Architektury i Urbanistyki, 2019, s. 97–98, ISBN 978-83-949185-9-0 .
↑ Gmach Wychowawczy im. Michała Bergsona. twoja-praga.pl. [dostęp 2014-07-10].
↑ Między domem i pracą (430). 2013-07-11. [dostęp 2014-07-11].
↑ Juliusz A. Chrościcki, Andrzej Rottermund: Atlas architektury Warszawy. Warszawa: Wydawnictwo Arkady, 1977, s. 58. OCLC 831027217.
↑ M.P. z 1954 r. Nr 113, poz. 1630 (ISAP).

[1] Historia pomocy - Rodzina Jiruskich | Polscy Sprawiedliwi [online], sprawiedliwi.org.pl [dostęp 2019-10-20] .

[2] Alfabetyczny spis zmarłych nazwiska z zakresu Schn-Sem. 2014-07-10. [dostęp 2014-07-11].

[3] BLOKI OSIEDLA LATAWIEC. [w:] 2014-06-23 [on-line]. Warszawa moim Oczkiem. [dostęp 2014-07-10].

[4] Beata Chomątowska: Stacja Muranów. Wołowiec: Czarne, 2012. ISBN 978-83-7536-479-8.

[5] Grzegorz Piątek: Najlepsze miasto świata. Warszawa w odbudowie 1944−1949. Warszawa: Wydawnictwo W.A.B, 2020, s. 454. ISBN 978-83-280-3725-0.

[6] Jacek Cydzik: Ludzie odbudowy Starego Miasta w Warszawie. s. 69.

[7] Bohdan Garliński: Pierwsza Powszechna Wystawa Architektury Polski Ludowej. Warszawa: Zachęta, Stowarzyszenie Architektów Polskich, marzec - kwiecień, 1953.

[odbudowa-8] AndrzejA. Kozicki AndrzejA., Odbudowa Warszawy na nowo opowiedziana, Warszawa: Fundacja na rzecz Warsztatów Analiz Socjologicznych, 2020, s. 188–189, ISBN 978-83-61726-08-1 .

[:0-9] 1 2 3 4 In memoriam - Pamięci Architektów Polskich - Eleonora Sekrecka [online], archimemory.pl [dostęp 2019-10-20] .

[10] Cmentarz Wojskowy - wyszukiwarka. [dostęp 2014-07-11].

[cymer-11] AnnaA. Cymer AnnaA., Architektura w Polsce 1945–1989, wyd. II poprawione, Warszawa: Fundacja Centrum Architektury, Narodowy Instytut Architektury i Urbanistyki, 2019, s. 97–98, ISBN 978-83-949185-9-0 .

[12] Gmach Wychowawczy im. Michała Bergsona. twoja-praga.pl. [dostęp 2014-07-10].

[13] Między domem i pracą (430). 2013-07-11. [dostęp 2014-07-11].

[atlas-14] Juliusz A. Chrościcki, Andrzej Rottermund: Atlas architektury Warszawy. Warszawa: Wydawnictwo Arkady, 1977, s. 58. OCLC 831027217.

[15] M.P. z 1954 r. Nr 113, poz. 1630 (ISAP).