Emil Dunikowski

Emil Habdank Dunikowski
Ilustracja
Emil Dunikowski (przed 1915)
Data urodzenia

13 grudnia 1855

Data i miejsce śmierci

24 czerwca 1924
Lwów

profesor nauk geologicznych
Habilitacja

1884

Profesura

1888

Uczelnia

Uniwersytet Lwowski

podpis
Grobowiec Emila Dunikowskiego

Emil Habdank Dunikowski (ur. 13 grudnia 1855 w Brzeżanach, zm. 24 czerwca 1924 we Lwowie) – polski geolog, podróżnik, profesor Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie.

Życiorys

Willa prof. E. Dunikowskiego we Lwowie przy ul. Mochnackiego (po 1945 ul. Drahomanowa) 42, obecnie siedziba Muzeum Sztuki Ukraińskiej, 49°49′58,47″N 24°01′42,30″E/49,832908 24,028417

Odbył studia we Lwowie, Wiedniu i Monachium. Był wybitnym znawcą geologii nafty, prowadził poszukiwania złóż ropy naftowej w Bieszczadach. Od 1888 był profesorem Uniwersytetu lwowskiego, habilitował się w 1884. Na ropie naftowej zarobił wielkie pieniądze, zostając milionerem. Prowadził też badania geologiczne w Turcji, Algierii i Tunezji oraz w górach Sichote Aliń. W latach 1892–1893 był prezesem Polskiego Towarzystwa Przyrodników im. Kopernika.

W 1906 wyjechał do Meksyku i Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej. Podczas podróży po USA zajmował się nie tylko badaniami geologicznymi, ale też etnografią plemion indiańskich. Wyniki badań ogłosił w wielu publikacjach książkowych, m.in. Meksyk i szkice z podróży po Ameryce i Od Atlantyku poza Góry Skaliste.

W 1910 został zaproszony przez towarzystwo rosyjsko-angielskie do zbadania pod względem górniczo-geologicznym pasma górskiego okalającego wybrzeże Morza Japońskiego, po czym do ekspedycji zaangażował dr. Eugeniusza Romera, dr. Jana Nowaka i dr. Juliana Tokarskiego.

Jego syn Zbigniew Dunikowski (1889–1964) zdobył w latach międzywojennych rozgłos, ogłaszając, że wynalazł opatentowaną metodę wydobywania złota z piasku lub skał za pomocą rzekomych promieni „Z”. Jego wierzyciele spowodowali, że trafił na pewien czas do więzienia.

Profesor Dunikowski wybudował we Lwowie willę przy ówczesnej ulicy Mochnackiego zaprojektowaną przez architekta Władysława Rauscha, stanowiącą znakomity przykład eklektyzmu w architekturze. Willę tę odsprzedał w roku 1911 metropolicie obrządku greckokatolickiego Andrzejowi Szeptyckiemu, który przeznaczył ją na cele muzealne.

Został pochowany na Cmentarzu Łyczakowskim we Lwowie.

Przypisy

  1. ↑ Nekrolog Dunikowskiego. „Wiadomości Geograficzne”, maj-lipiec 1924.
  2. ↑ Krótka biografia. onet.pl. [dostęp 2025-08-08].
  3. ↑ Polska wyprawa naukowa. „Nowości Illustrowane”. Nr 32, s. 7, 6 sierpnia 1910.
  4. ↑ Sławomir Łotysz. Alchemik czy oszust. Sprawa Zbigniewa Dunikowskiego, [w:] „Kwartalnik Historii Nauki i Techniki”, 54/2, 2009, s. 63–82.
  5. ↑ Zbigniew Dunikowski. findagrave.com. [dostęp 2025-08-06]. (ang.).
  6. ↑ Informacje na temat syna i willi. [dostęp 2018-12-27]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-10-20)].

Linki zewnętrzne