 | |
| Data i miejsce urodzenia | |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci | |
| Narodowość | |
| Dziedzina sztuki | |
 | |
Emil Filla (ur. 4 kwietnia 1882 w Chropyně, zm. 6 października 1953 w Pradze) – czeski malarz, grafik, rzeźbiarz i teoretyk sztuki, przedstawiciel czeskiej awangardy artystycznej okresu międzywojennego.
W latach 1903–1906 studiował w Pradze, w 1907 udał się w wieloletnią podróż, przebywał we Francji, Niemczech i Włoszech. Malował początkowo pod wpływem ekspresjonistów stopniowo zwracając się w stronę kubizmu. I wojnę światową spędził w Holandii. Po powrocie do Pragi rozwijał własną wersję kubizmu syntetycznego i stał się jednym liderów czeskiej awangardy artystycznej.
W pierwszym dniu II wojny światowej został aresztowany przez Gestapo za działalność antynazistowską, wraz z malarzem Josefem Čapkiem i innymi osobami, a następnie osadzony w niemieckich obozach koncentracyjnych w Dachau i Buchenwaldzie. Mimo to przeżył, powrócił do domu i rozpoczął nauczanie w Wyższej Szkole Sztuk Stosowanych w Pradze (VŠUP — Akademii Sztuk, Architektury i Wzornictwa w Pradze). Nauczanie Filli w Akademii przyczyniło się do zachowania ciągłości czeskiego kubizmu, a jego wpływ jest widoczny między innymi w pracach jego ucznia Milosa Reindla.
Po wojnie Emil Filla wykładał również na Akademii Sztuk Pięknych w Pradze, a jego twórczość stała się bardziej realistyczna.
