Emil Prochaska

Emil Prochaska
Emil Freiherr von Prochaska
ilustracja
generał brygady generał brygady
Data i miejsce urodzenia

28 sierpnia 1877
Tarnów

Data i miejsce śmierci

23 lipca 1925
Romanówka

Przebieg służby
Lata służby

1896–1925

Siły zbrojne

Wojsko Polskie

Jednostki

7 Dywizja Piechoty

Stanowiska

dowódca dywizji

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka

Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920–1941) Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Oficer Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Krzyż Żelazny (1813) II Klasy Kawaler Orderu Marii Teresy Order Korony Żelaznej III klasy (Austro-Węgry) Krzyż Zasługi Wojskowej z Mieczami Medal Zasługi Wojskowej „Signum Laudis” z Mieczami Medal Zasługi Wojskowej „Signum Laudis” z Mieczami Krzyż Wojskowy Karola Medal Jubileuszowy Pamiątkowy dla Sił Zbrojnych i Żandarmerii 1898 (Austro-Węgry) Krzyż Jubileuszowy Wojskowy Medal Jubileuszowy Pamiątkowy dla Sił Zbrojnych i Żandarmerii 1898 (Austro-Węgry) Medal Pamiątkowy Bośniacko-Hercegowiński Krzyż Pamiątkowy Mobilizacji 1912–1913
Grób gen. Emila Prochaski na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie

Emil Prochaska (ur. 28 sierpnia 1877 w Tarnowie, zm. 23 lipca 1925 w Romanówce) – baron, generał brygady Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys

Urodził się 28 sierpnia 1877 w Tarnowie, ówczesnym mieście powiatowym Królestwa Galicji i Lodomerii, w rodzinie Karola i Henryki z Knorków. Uczył się w cesarskim i królewskim Gimnazjum w Tarnowie i Krakowie, a w latach 1892–1896 w Szkole Kadetów Piechoty w Łobzowie. Służbę w cesarskiej i królewskiej Armii rozpoczął w 30 pułku piechoty we Lwowie. Od listopada 1911 do końca I wojny światowej służył w c. i k. 78 pułku piechoty w Eszék (obecnie Osijek) dowodząc kompanią i batalionem. Walczył na froncie włoskim i serbskim. 5 listopada 1914 wyróżnił się w czasie walk o pasmo Gučevo, na froncie serbskim, za co 17 sierpnia 1917 odznaczony został Krzyżem Rycerskim Orderu Marii Teresy. Ukończył wojenny kurs oficerów sztabowych. W czasie służby w c. i k. Armii awansował na kolejne stopnie w korpusie oficerów piechoty: porucznika (niem. Leutnant) ze starszeństwem z 1897, nadporucznika (niem. Oberleutnant) ze starszeństwem z 1901, kapitana (niem. hauptmann) ze starszeństwem z 1 listopada 1911 i majora (niem. Major) ze starszeństwem z 1 lipca 1917.

17 sierpnia 1917 został wyniesiony do stanu barona.

3 listopada 1918 został komendantem placu w Wiedniu. Następnie pełnił służbę przy polskim wojskowym pełnomocniku w Wiedniu, gen. Adamie Nowotnym. 5 marca 1919 został przyjęty do Wojska Polskiego z zatwierdzeniem posiadanego stopnia majora ze starszeństwem od dnia 1 lipca 1917. 9 lipca 1919 został attaché wojskowym przy Poselstwie Polskim w Wiedniu. 22 maja 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu pułkownika piechoty, w grupie oficerów byłej armii austro-węgierskiej. W czasie wojny z bolszewikami powrócił do kraju i 29 lipca 1920 objął dowództwo 13 pułku piechoty. Na jego czele wziął udział w bitwie warszawskiej. 28 sierpnia tego roku wyznaczony został na stanowisko dowódcy XV Brygady Piechoty. Od 1 lutego 1921 ponownie na stanowisku attaché wojskowego w Wiedniu.

3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu pułkownika ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 48. lokatą w korpusie oficerów piechoty. 8 października 1922 został przeniesiony ewidencyjnie do 11 pułku piechoty. 12 października 1922 mianowany został I oficerem Sztabu Inspektoratu Armii Nr IV w Krakowie. W styczniu 1923 wyznaczony został na dowódcę 7 Dywizji Piechoty w Częstochowie. Dywizją dowodził do swojej śmierci w lipcu 1925. W międzyczasie, od 15 listopada 1923 do 15 sierpnia 1924, był słuchaczem I Kursu Centrum Wyższych Studiów Wojskowych w Warszawie. 1 grudnia 1924 prezydent RP nadał mu stopień generała brygady z dniem 15 sierpnia 1924 i 28. lokatą w korpusie generałów. Zmarł nagle, na udar serca, w czwartek 23 lipca 1925 około godz. 5.00 w Romanówce, w powiecie tarnopolskim. Pochowany w poniedziałek 27 lipca 1925 na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 107-1-24).

Ordery i odznaczenia

austro-węgierskie

Zobacz też

Przypisy

  1. ↑ Sylwester Korwin Kruczkowski: Poczet Polaków wyniesionych do godności szlacheckiej przez monarchów austrjackich w czasie od roku 1773 do 1918: dalej tych osób, którym wymienieni władcy zatwierdzili dawne tytuły książęce względnie hrabiowskie lub nadali tytuły hrabiów i baronów jak niemniej tych, którym zatwierdzili staropolskie szlachectwo. Lwów: 1935, s. 46.
  2. ↑ Dz. Rozk. Wojsk. Nr 29 z 15 marca 1919, poz. 910.
  3. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 20 z 29 maja 1920, s. 381.
  4. ↑ Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 19.
  5. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 6 z 20 stycznia 1923, s. 59.
  6. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 75 z 6 grudnia 1923, s. 704.
  7. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 131 z 17 grudnia 1924, s. 730.
  8. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 90 z 7 września 1925 roku, s. 492.
  9. ↑ „Polska Zbrojna” Nr 203 z 26 lipca 1925 roku, s. 5.
  10. ↑ Cmentarz Stare Powązki: EMIL PROCHASKA, [w:] Warszawskie Zabytkowe Pomniki Nagrobne [dostęp 2020-02-24].
  11. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 13 z 2 kwietnia 1921, s. 607.
  12. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 1 z 26 stycznia 1922, s. 73.
  13. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 44 z 3 lipca 1923, s. 443.
  14. ↑ Hof- und Staatshandbuch der Österreichisch-Ungarischen Monarchie. Wiedeń: 1918, s. 52.

Bibliografia