Enklityka

Enklityka (z gr. enklínein – oprzeć) – wyraz nieposiadający własnego akcentu, lecz tworzący całość akcentową z wyrazem poprzedzającym.

W języku polskim enklitykami są:

kochała go, uczył się, podaj mi, widzę was;
to dlań wielka sprawa, przyszli doń nocą, Zejdź zeń zaraz!, włożył weń cały zapał (ale już nie np. przezeń, bezeń, bo mają własny akcent);
zrobiliby, podajże, dajcie no mi;
czterysta, pięciuset;
robiliśmy, chodziliście, chodzilibyśmy.

W języku serbsko-chorwackim enklitykami nazywa się krótkie formy czasowników „biti” być i „htjeti” chcieć oraz takież formy zaimków osobowych w przypadkach innych niż mianownik (np. enklityką od słowa „mene” mnie jest słowo „me”). Użyciem serbsko-chorwackich enklityk rządzą odpowiednie zasady (krótka forma wyrazu nie może być na przykład pierwszym słowem w zdaniu).

Zobacz też