Enterobacter cloacae

Enterobacter cloacae
Ilustracja
Kolonie Enterobacter cloacae na agarze tryptonowo-sojowym
Systematyka
Domena

bakterie

Typ

proteobakterie

Klasa

gammaproteobakterie

Rząd

Enterobacterales

Rodzina

Enterobacteriaceae

Rodzaj

Enterobacter

Gatunek

Enterobacter cloacae

Nazwa systematyczna
Enterobacter cloacae Jordan, 1890

Enterobacter cloacae – gatunek Gram-ujemnej, względnie beztlenowej, patogennej pałeczki.

Charakterystyka

Enterobacter cloacae jest Gram-ujemną, względnie beztlenową pałeczką o długości 0,8–2 μm i średnicy ok. 0,3–0,6 μm. Bakteria ta posiada wici, jest katalazo-dodatnia i oksydazo-ujemna.

Występowanie

Enterobacter cloacae występuje powszechnie w środowisku (wodzie, ściekach, glebie i produktach spożywczych), wchodzi również w skład mikrobioty jelitowej ludzi i zwierząt.

Zakażenia

Enterobacter cloacae wywołuje zakażenia szpitalne takie jak:

Antybiotykooporność

Połowa izolowanych klinicznie szczepów wykazuje się nadekspresją cefalosporynazy AmpC, co warunkuje jej oporność na penicyliny oraz cefalosporyny pierwszej, drugiej i trzeciej generacji, często obserwuje się koekspresję AmpC i ESBL. Wśród szczepów Enterobacter cloacae zostały zidentyfikowane wszystkie klasy karbapenemaz (najczęsciej występuje OXA-48). Izoluje się również szczepy oporne na amingolikozydy, chloramfenikol, fluorochinolony, tetracykliny.