 Enzo Biagi w 1976 | |
| Imię i nazwisko |
Enzo Marco Biagi |
|---|---|
| Data i miejsce urodzenia |
9 sierpnia 1920 |
| Data i miejsce śmierci |
6 listopada 2007 |
| Narodowość | |
| Język | |
| Dziedzina sztuki | |
| Odznaczenia | |
  | |
Enzo Biagi (ur. 9 sierpnia 1920 w Lizzano in Belvedere, zm. 6 listopada 2007 w Mediolanie) – włoski dziennikarz, pisarz i prezenter telewizyjny.
Enzo Marco Biagi urodził się we frazione Pianaccio, w Lizzano in Belvedere koło Bolonii 9 sierpnia 1920. Wychowywał się w Bolonii, dokąd jego rodzina przeniosła się, gdy miał dziewięć lat, i ukończył tam naukę w szkole technicznej o profilu rachunkowym. Karierę dziennikarską rozpoczął w 1937, publikując w bolońskim dzienniku „L’Avvenire d’Italia” artykuł poświęcony poecie Marino Morettiemu, po czym podjął stałą współpracę z redakcją. W 1940 został zatrudniony w „Carlino Sera”, wieczornym wydaniu bolońskiego „Il Resto del Carlino”, uzyskując w wieku 21 lat status dziennikarza zawodowego.
Po zawieszeniu broni z 8 września 1943 odmówił podporządkowania się władzom Włoskiej Republiki Socjalnej i przyłączył się do partyzanckich Brygad Giustizia e Libertà, dla których redagował pismo „Patrioti”. 21 kwietnia 1945 roku powrócił do Bolonii wraz z wojskami alianckimi i za pośrednictwem radiostacji relacjonował wyzwolenie miasta.
W pierwszych latach powojennych założył tygodnik „Cronache”, ukazujący się w latach 1945–1947, a następnie ponownie podjął pracę w „Il Resto del Carlino” jako reporter i krytyk filmowy, relacjonując m.in. powódź w Polesine w 1951. W 1947 roku wyjechał do Wielkiej Brytanii, gdzie relacjonował ślub księżniczki Elżbiety i Filipa Mountbattena. Była to pierwsza z serii dziennikarskich podróży zagranicznych.
W 1951 roku został usunięty z „Il Resto del Carlino” po podpisaniu Manifestu Sztokholmskiego przeciwko broni atomowej. Przeniósł się do Mediolanu i związał z tygodnikiem „Epoca”, którego był dyrektorem w latach 1953–1960. We wrześniu 1961 objął kierownictwo telewizyjnego dziennika RAI (wł. Telegiornale), wprowadzając do niego m.in. szerszy udział reporterów prasowych, relacje zagraniczne i rozbudowaną tematykę społeczną. Z funkcji ustąpił w sierpniu 1962. Jeszcze w tym samym roku stworzył i prowadził „RT – Rotocalco Televisivo”, program uznawany przez archiwum RAI za jedno z pierwszych przedsięwzięć włoskiej telewizji poświęconych systematycznemu dziennikarskiemu śledztwu.
W następnych dekadach łączył pracę telewizyjną z działalnością prasową, pracując m.in. dla takich gazet, jak: „La Stampa”, „Corriere della Sera”, „La Repubblica” i „L’Europeo”, a w 1971 został dyrektorem „Il Resto del Carlino”. Do jego popularnych programów telewizyjnych należały m.in. „Dicono di lei” (1969), „Proibito” (1977–1980) oraz „Linea diretta”, poświęcone analizie bieżących wydarzeń i rozmowom z ich uczestnikami. W latach 1995–2002 Biagi prowadził na antenie RAI 1 program „Il fatto”, poświęcony komentarzom, wywiadom i analizie wydarzeń dnia, a po zakończeniu jego emisji w 2002 powrócił do telewizji dopiero w 2007 z programem „RT – Rotocalco televisivo”.
W 1953 otrzymał Nagrodę Riccione za sztukę teatralną Giulia viene da lontano. W 1978 przyznano mu specjalną dziennikarską Nagrodę Saint-Vincent „za życie poświęcone dziennikarstwu” (wł. per una vita dedicata al giornalismo). Biagi dwukrotnie otrzymał tę nagrodę, w 1960 i 1965, pracując w redakcji dziennika „La Stampa”.
Biagi był autorem ponad osiemdziesięciu książek o charakterze reporterskim, eseistycznym i historycznym, w tym „Il Signor Fiat. Una biografia” (1976) oraz wielotomowej „Storia d’Italia a fumetti” (1978–2004). Otrzymał dwukrotnie Nagrodę Bancarella — w 1971 roku za „Testimone del tempo” i w 1987 za „Il boss è solo”.
W 1967 odznaczony Orderem Zasługi Republiki Włoskiej w stopniu Wielkiego Oficera, zaś w 1995 w stopniu Kawalera Krzyża Wielkiego. Biagi był doktorem honoris causa uniwersytetów w Bolonii, Turynie, Pizie oraz Modenie-Reggio Emilia. W 2003 dziennikarz wybrany został honorowym obywatelem miasta Fucecchio w Toskanii.
Jego ostatni program telewizyjny „RT” został przerwany po siedmiu odcinkach, po czym dziennikarz zmarł 6 listopada 2007 w Mediolanie.
