| Epuraea | |||
| Erichson, 1843 | |||
_(28983992963).png) Epuraea aestiva | |||
| Systematyka | |||
| Domena | |||
|---|---|---|---|
| Królestwo | |||
| Typ | |||
| Gromada | |||
| Rząd | |||
| Podrząd | |||
| Rodzina | |||
| Podrodzina | |||
| Plemię | |||
| Rodzaj |
socznik | ||
| Typ nomenklatoryczny | |||
|
Nitidula silacea Herbst, 1784 | |||
| Synonimy | |||
| |||
Socznik (Epuraea) – rodzaj chrząszczy z rodziny łyszczynkowatych i podrodziny Epuraeinae. Ma zasięg kosmopolityczny. Obejmuje ponad 320 opisanych gatunków.
.png)
.png)
_Figure_32.jpg)
Chrząszcze o ciele długości od 2 do 4,5 mm. Zarys ciała jest stosunkowo smukły, owalny, a jego wierzch zwykle płasko sklepiony do umiarkowanie wypukłego. Owłosienie jest delikatne i przylegające. W ubarwieniu dominują barwy od żółtawoceglastej do ciemnobrunatnej. Wzór w postaci plamek występuje nieczęsto. Głowa jest zaopatrzona w duże oczy złożone i niesięgające ku tyłowi poza nie skronie. Aparat gębowy cechują głaszczki wargowe o członie ostatnim ściętym na wierzchołku. Proste, zbieżne ku tyłowi rowki czułkowe są proste, mają zatarte lub niewyraźne krawędzie zewnętrzne. Przedplecze i pokrywy mają pozbawione orzęsienia brzegi. Pokrywy są krótkie i pozbawione rzędów przyszwowych. U części gatunków golenie odnóży środkowej pary wykazują dymorfizm płciowy, będąc charakterystycznie pogrubionymi na szczycie. Odwłok ma dwa ostatnie segmenty odsłonięte przez pokrywy.
Owady te są zróżnicowane pod względem preferencji pokarmowych. Większość gatunków to mykofagi lub saprofitofagi, ale znaleźć można w obrębie rodzaju nekrofagi, a nawet przykłady drapieżnictwa na kornikowatych. Wśród soczników dominują gatunki saproksyliczne. Bytują one pod korą drzew, w próchnie, w fermentującym soku wyciekającym z ran, świeżo okorowanych pni i ściętych pniaków, w grzybach nadrzewnych (w tym w hubach) i chodnikach innych owadów, np. kornikowatych czy trociniarkowatych. Część gatunków bytuje w runie leśnym i ściółce. Niektóre spotyka się w pryzmach gnijących szczątków roślinnych, pod skoszoną trawą, w gniazdach trzmieli oraz w norach ssaków. Postacie dorosłe wielu gatunków odwiedzają kwiaty drzew, krzewów i roślin zielnych. Niektóre przylatują też do sztucznych źródeł światła.
Zasięg rodzaju jest kosmopolityczny. W krainie palearktycznej stwierdzono ponad 100 jego gatunków, z których z Polski wykazano 30 (zobacz: łyszczynkowate Polski).
Takson ten wprowadzony został w 1843 roku przez Wilhelma Ferdinanda Erichsona. W 1859 roku Carl Gustaf Thomson wyznaczył Nitidula silacea gatunkiem typowym tego rodzaju. Rodzaj ten dzieli się na liczne podrodzaje, z których część bywała dawniej ujmowana jako odrębne rodzaje, a jeden miał nawet odrębną polskojęzyczną nazwę zwyczajową – drobnogonka (Micruria). Rodzaj Epuraea nie doczekał się dotąd rewizji w kontekście światowym. Relacje filogenetyczne pomiędzy jego podrodzajami pozostają nierozwikłane i wiele z nich przypuszczalnie stanowią taksony parafiletyczne, stąd niektórzy autorzy rezygnują z podziału na podrodzaje zupełnie.
Do rodzaju tego należy ponad 320 opisanych gatunków, w tym:
