 | |
| Imię i nazwisko |
Ernestine Irene Anderson |
|---|---|
| Data i miejsce urodzenia |
11 listopada 1928 |
| Data i miejsce śmierci |
10 marca 2016 |
| Instrumenty | |
| Gatunki | |
| Zawód |
muzyk (wokalistka) |
| Wydawnictwo | |
| Powiązania | |
Ernestine Irene Anderson (ur. 11 listopada 1928 w Houston, zm. 10 marca 2016 w Shoreline) – amerykańska wokalistka jazzowa.
Urodziła się w Teksasie. W 1943 po raz pierwszy wystąpiła na koncercie w zespole Russella Jacqueta. Od 1944 mieszkała z rodzicami w Seattle. W latach 1947–1948 odbywała trasy koncertowe z big-bandem Johnny’ego Otisa. W latach 1952–1953 śpiewała w orkiestrze Lionela Hamptona. Później mieszkała w Nowym Jorku, nagrywając z różnymi wykonawcami; m.in. z Gigim Gryce’em na jego albumie Nica's Tempo w 1955. W 1956 odbyła trasę koncertową po Skandynawii z zespołem Rolfa Ericsona.
W Skandynawii nagrała swój pierwszy album Hot Cargo, który został wydany w Stanach Zjednoczonych w 1958. Magazyn „Down Beat” uznał ją za wschodzącą gwiazdę 1959. Od 1959 mieszkała w Los Angeles i nagrywała dla wytwórni Mercury Records. Od 1964 mieszkała w Londynie, a następnie w Seattle. Zrezygnowała z kariery muzycznej i pracowała m.in. jako pokojówka w hotelu.
Od 1976 znowu nagrywała, głównie dla Concord Records. Później wydawała albumy dla wytwórni Quincy’ego Jonesa Qwest. Wielokrotnie występowała na festiwalu jazowym w Monterey.
Była czterokrotnie nominowana do nagród Grammy z kategoriach „Best Jazz Vocal Performance, Female” i „Best Jazz Vocal Performance”, za albumy:
