Federico Sforza

Sukcesja apostolska
Data konsekracji	30 grudnia 1646
Konsekrator	Pietro Luigi Carafa
Współkonsekratorzy	Alessandro Vittrici; Ranuccio Scotti Douglas
Konsekrowani biskupi
César Argelli	12 maja 1647
Francesco de’ Marini	8 sierpnia 1655
Juan de Paredes	9 sierpnia 1655
Cyrus Straserra	17 października 1655
Giovanni Battista Monti	17 października 1655
Francesco Rinuccini	10 września 1656
Francesco Caetani	22 kwietnia 1658
Simone Rau e Requesens	21 września 1658
Marco Galli	26 stycznia 1659
Claudio Marazzani	28 września 1659
Camillo Astalli	25 lipca 1661
Ignazio d’Amico	6 sierpnia 1662
José Ninot y Bardera	21 grudnia 1664
Federico Baldeschi Colonna	12 lipca 1665
Baltasar Valdés y Noriega	12 lipca 1665
Diego della Chiesa	12 lipca 1665
Giovanni Battista del Tinto	22 lutego 1666
Ambrogio Maria Piccolomini	9 maja 1666
Francescantonio de Marco	9 maja 1666
Sisto Maria Pironti	9 maja 1666
Alfonso Álvarez Barba Ossorio	22 września 1669
Alfonso de Balmaseda	22 czerwca 1670
Martín Ibáñez y Villanueva	22 czerwca 1670
Carlo Cerri	17 sierpnia 1670
Ottavio Avio	19 października 1670
Johann Eberhard Nidhard	24 stycznia 1672
Friedrich von Hessen-Darmstadt	5 lutego 1673
Stefano de Gaspare	11 czerwca 1673
Diego de Castrillo	30 lipca 1673

Federico Sforza
	Kardynał prezbiter
Kraj działania	Państwo Kościelne
Data i miejsce urodzenia	20 stycznia 1603 ; Rzym
Data i miejsce śmierci	24 maja 1676 ; Rzym
	Biskup Rimini
Okres sprawowania	19 listopada 1646–26 czerwca 1656
	Prokamerling Kościoła Rzymskiego
Okres sprawowania	10 października 1645–12 lipca 1653
Wyznanie	katolicyzm
Kościół	rzymskokatolicki
Nominacja biskupia	19 listopada 1646
Sakra biskupia	23 grudnia 1646
Kreacja kardynalska	6 marca 1645; Innocenty X
Kościół tytularny	SS. Vito, Modesto e Crescenzia (10 lipca 1645); SS. Silvestro e Martino ai Monti (26 czerwca 1656); S. Anastasiae (21 kwietnia 1659); S. Pietro in Vincoli (21 listopada 1661)
	Multimedia w Wikimedia Commons

Federico Sforza (ur. 20 stycznia 1603 w Rzymie, zm. 24 maja 1676 tamże) – włoski kardynał.

Życiorys

Pochodził ze znanego rodu arystokratycznego; był synem Alessandro Sforzy i Eleonory Orsini. Jego kuzynem był kardynał Alessandro Orsini. W młodości został protonotariuszem apostolskim, a także gubernatorem Terni (1625), Ceseny (1626) i wicelegatem w Awinionie (1637–1645). 6 marca 1645 został kreowany kardynałem diakonem i otrzymał diakonię Santi Vito, Modesto e Crescenzia. Od 27 września 1645 do 12 lipca 1653 pełnił rolę prokamerlinga Kościoła Rzymskiego. 19 listopada 1645 został mianowany biskupem Rimini. Zrezygnował z diecezji w czerwcu 1656. Od stycznia 1659 do stycznia 1660 był kamerlingiem Kolegium Kardynałów. 26 czerwca 1656 został podniesiony do rangi kardynała prezbitera. W 1675 został mianowany biskupem Tivoli i pełnił ten urząd do śmierci.

Kardynał Federico Sforza należał do frakcji prohiszpańskiej w Kolegium Kardynałów i od 1664 pełnił funkcję protektora wicekrólestwa Neapolu. Ponadto w latach 1664–1666 był wiceprotektorem Kastylii, Aragonii i Flandrii oraz Rzeszy Niemieckiej i dziedzicznych krajów Habsburgów austriackich. W Kurii Rzymskiej był ponadto członkiem co najmniej sześciu kongregacji:

Kongregacji ds. Ceremoniału (1657–1676),
Kongregacji ds. Soboru Trydenckiego (1657–1676),
Kongregacji Rozkrzewiania Wiary (1657–1676),
Kongregacji ds. Obrzędów (1657–1676),
Trybunału Apostolskiej Sygnatury Łaski (1657–1676),
Kongregacji ds. Biskupów i Zakonników (1676).

Przypisy

1 2 3 4 5 6 7 Sforza, Federico. The Cardinals of the Holy Roman Church. [dostęp 2013-07-26]. (ang.).
1 2 3 4 Federico Cardinal Sforza. catholic-hierarchy.org. [dostęp 2013-07-26]. (ang.).
↑ Olivier Poncet: The cardinal-protectors of the crowns in the Roman curia during the first half of the seventeenth century: the case of France, (w:) Court and politics in papal Rome, red. G. Signorotto & M. A. Visceglia, Cambridge University Press 2002, s. 163.
↑ Christoph Weber: Die ältesten päpstlichen Staatshandbücher: Elenchus Congregationum, Tribunalium et Collegiorum Urbis 1629-1714. Rzym – Fryburg Bryzgowijski – Wiedeń: Herder, 1991, s. 152. ISBN 978-3451216534.

[FIU-1] 1 2 3 4 5 6 7 Sforza, Federico. The Cardinals of the Holy Roman Church. [dostęp 2013-07-26]. (ang.).

[hierarchy-2] 1 2 3 4 Federico Cardinal Sforza. catholic-hierarchy.org. [dostęp 2013-07-26]. (ang.).

[Poncet-3] Olivier Poncet: The cardinal-protectors of the crowns in the Roman curia during the first half of the seventeenth century: the case of France, (w:) Court and politics in papal Rome, red. G. Signorotto & M. A. Visceglia, Cambridge University Press 2002, s. 163.

[Weber-4] Christoph Weber: Die ältesten päpstlichen Staatshandbücher: Elenchus Congregationum, Tribunalium et Collegiorum Urbis 1629-1714. Rzym – Fryburg Bryzgowijski – Wiedeń: Herder, 1991, s. 152. ISBN 978-3451216534.