| Data i miejsce urodzenia |
30 czerwca 1914 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
24 lipca 1982 |
| Zawód, zajęcie |
chirurg |
| Tytuł naukowy |
profesor nauk medycznych [potrzebny przypis] |
| Alma Mater | |
| Odznaczenia | |

Felicjan Loth, ps. „Felek” (ur. 30 czerwca 1914 we Lwowie, zm. 24 lipca 1982 w Warszawie) – polski chirurg, narodowiec, żołnierz Związku Jaszczurczego, kapitan lekarz AK, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Urodził się w rodzinie lekarzy Edwarda i Jadwigi z Niemiryczów (ur. 1882). Rodzice oraz jego siostra Helena Giżycka (ur. 1916) polegli 15 września 1944 podczas bombardowania w powstaniu warszawskim. Działał w harcerstwie. Był też członkiem Obozu Narodowo-Radykalnego. Uczęszczał do Gimnazjum im. Stanisława Staszica w Warszawie, lecz egzamin maturalny złożył w innej szkole. Podjął studia na Wydziale Matematyczno-Przyrodniczym Uniwersytetu Warszawskiego, jednak już od 1934 studiował medycynę na Wydziale Lekarskim UW (dyplom otrzymał w marcu 1940). Był tam prezesem Koła Medyków.
W czasie wojny należał do Związku Jaszczurczego. Pracował w szpitalu PCK przy ul. Smolnej 6, gdzie odbywały się tajne zajęcia w zakresie studiów medycznych. 20 lutego 1941 został aresztowany przez Gestapo za działalność w Kole Medyków. Trafił na Pawiak, gdzie przeszedł brutalne śledztwo. Dzięki pomocy dra Zygmunta Śliwickiego – internisty w szpitalu więziennym, od połowy października 1941 był zatrudniony w szpitalu męskim na Pawiaku, jako lekarz chirurg. Tutaj zaangażował się w działalność konspiracyjną. Uczestniczył m.in. w działaniach Wydziału Kontrwywiadu i Bezpieczeństwa „998” II Oddziału Komendy Głównej Armii Krajowej. Mimo wszelkich zakazów niósł pomoc potrzebującym, w tym także Żydom. Zwolniony 31 lipca 1944, gdy likwidowano Pawiak (150 mężczyzn i 50 kobiet, w tym lekarze).
W czasie powstania warszawskiego był lekarzem chirurgiem w szpitalu polowym przy ul. Mokotowskiej 55. Po upadku powstania i ewakuacji z personelem Szpitala Wolskiego przebywał na Pomorzu, zagrożony aresztowaniem NKWD.
Od 1945 do 1950 pracował w Szpitalu Wolskim. Był także wykładowcą anatomii w Akademii Sztuk Pięknych. Od 1950 do 1953 był asystentem w klinice ortopedycznej Akademii Medycznej. Następnie pracował do 1956 w Sanatorium im. J. Krasickiego w Otwocku. Był organizatorem Wojewódzkiego Szpitala Chirurgii Urazowej Dziecięcej „Omega” w Al. Jerozolimskich 57. Placówką tą kierował do końca życia. W 1961 był pierwszym chirurgiem w Polsce, który dokonał wycięcia stawu kolanowego u chorego z hemofilią, mając jedynie świeże mrożone osocze, jako substytut czynnika VIII.
Zmarł 24 lipca 1982 w Warszawie, pochowany został na cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kwatera A27-12-24/25).
W grudniu 1939 ożenił się z Zofią Guttakowską (1915−2003). Był kuzynem artysty malarza Romana Gineyki, spowinowaconym z nim − poprzez swoją żonę, która była siostrzenicą tego artysty (córką Ireny z Gineyków Guttakowskiej).