Fluoroza

Fluoroza zębów

• plamistość szkliwa; powstaje przy stężeniu F^- w wodzie 1,5–2 ppm
• uszkodzenie szkliwa
• jasne i ciemne pasma na koronach zębów
• nadżerki
• złamania
• znaczne pochłanianie barwników

Zatrucie ostre

Pojawia się przy większych ilościach F podanych jednorazowo, np. przy okazji wypadku przemysłowego czy zażycia zbyt dużej ilości preparatu z fluorem (lub zrobienie tego w niewłaściwy sposób np. wypicie płukanki).

Fluoroza przewlekła

• apatia
• ataksja
• bóle w układzie kostnym, a także mięśniowym i głowy
• deformacje kości i stawów (np. koślawość kolan, deformacje kręgosłupa, podudzi, klatki piersiowej)
• drżenia
• kaszel
• niedobór magnezu
• nieżyt nosa
• odczyny okostnowe i śródkostne
• osłabienie
• osteomalacja w przypadku niedoboru wapnia
• osteoskleroza
• parestezje
• senność
• skostnienia, zwapnienia
• wyrośla kostne
• uszkodzenie nerek
• uszkodzenie wątroby
• zaburzenia równowagi kwasowo-zasadowej
• zaburzenia równowagi jonowej
• zaburzenia wzroku
• zahamowanie wzrostu chrząstki nasadowej kości
• zapalenie dziąseł
• zaparcia

Na zęby

Fluor utrudnia mineralizację szkliwa: w nadmiarze uszkadza komórki tworzące szkliwo, ameloblasty, hamuje także działanie enzymów, np. fosfataz, oraz przeszkadza też we wzroście kryształów.

Na kości

Ekspozycja na nadmiar fluoru prowadzi do pogrubia się warstwy korowej w kościach, oraz zwiększenia gęstości istoty gąbczastej.

Na enzymy

Udowodniono, iż fluor kompleksuje wiele metali (m.in Ca, Cu, Fe, Mg, Mn), reakcja taka zachodzi też prawdopodobnie w organizmie ludzkim. W związku z tym uniemożliwia on tym metalom przyłączenie się do enzymu, dla którego jest kofaktorem, tym samym uniemożliwiając działanie enzymu. Dotyczy to ważnych enzymów, m.in. utleniających wchodzących w skład różnych szlaków metabolicznych, także z syntezą ATP.