Gabriel Anton

Gabriel Anton
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia

28 lipca 1858
Saaz

Data i miejsce śmierci

3 stycznia 1933
Halle

profesor nauk medycznych
Specjalność: neurologia, psychiatria
Alma Mater

Uniwersytet Karola

Profesura

1891

Nauczyciel akademicki
Uczelnia

Uniwersytet w Innsbrucku
Uniwersytet w Grazu

Gabriel Anton (ur. 28 lipca 1858 w Saaz, zm. 3 stycznia 1933 w Halle) – austriacki lekarz neurolog i psychiatra. Pamiętany jest za prace nad schorzeniami psychiatrycznymi spowodowanymi uszkodzeniami kory mózgowej i jąder podstawy.

Życiorys

Urodził się w Saaz (dziś Žatec) w 1858 roku, studiował na Uniwersytecie w Pradze. Tytuł doktora medycyny otrzymał w 1882 roku. W 1887 roku rozpoczął w Wiedniu współpracę z Theodorem Meynertem. W 1891 roku został profesorem psychiatrii i dyrektorem uniwersyteckiej kliniki w Innsbrucku. Od 1894 roku pracował w Grazu, w 1905 roku zastąpił Carla Wernickego na katedrze w Halle.

Uczniami Antona byli Fritz Hartmann, Hermann Zingerle, Eduard Phleps, Heinrich di Gaspero, Max de Crinis, Berthold Pfeifer, Hans Willige, Philipp Jolly, Paul Schilder, Karl Pönitz, Manfred Goldstein, Heinrich Bickel, Franz Günther von Stockert.

Dorobek naukowy

Anton razem z Friedrichem Gustavem von Bramannem i Viktorem Schmiedenem zaproponował nowe techniki operacyjnego leczenia wodogłowia. Niezależnie od Józefa Babińskiego opisał zespół znany dziś jako zespół Antona lub Babińskiego-Antona, polegający na anozognozji i asomatognozji. Razem z Schilderem przedstawił prace na temat pląsawicy i atetozy.

Wybrane prace