Gasteria

Gasteria
Ilustracja
Gasteria carinata var. verrucosa
Systematyka
Domena

eukarionty

Królestwo

rośliny

Podkrólestwo

rośliny zielone

Nadgromada

rośliny telomowe

Gromada

rośliny naczyniowe

Podgromada

rośliny nasienne

Nadklasa

okrytonasienne

Klasa

Magnoliopsida

Nadrząd

liliopodobne (≡ jednoliścienne)

Rząd

szparagowce

Rodzina

złotogłowowate

Rodzaj

gasteria

Nazwa systematyczna
Gasteria Duval
Pl. Succ. Horto Alenç. 6. 1809
Typ nomenklatoryczny

Gasteria angustifolia Duval

Kwiaty Gasteria carinata var. verrucosa
Gasteria batesiana

Gasteria (Gasteria Duval) – rodzaj sukulentów z rodziny złotogłowowatych. Obejmuje 26 gatunków. Występują one głównie w przylądkowej części południowej Afryki, w większości rosnąc w Karru. Sprowadzone zostały wcześnie do Europy – uprawiane są w Anglii od 1730 roku. Ze względu na łatwość tworzenia mieszańców – mnóstwo ich uzyskano w wyniku hodowli.

Nazwa rodzaju pochodzi od łacińskiego słowa gaster = żołądek i nadana została ze względu na kształt kwiatów.

Morfologia

Liście
Ułożone spiralnie bądź dwurzędowo, z reguły charakterystycznie pokryte białymi plamkami lub brodawkami.
Kwiaty
Niepozorne, białe lub czerwonawe, zebrane w długie, luźne grona. Okwiat rurkowaty, rozdęty u podstawy.

Systematyka

Wykaz gatunków

Przypisy

  1. ↑ Michael A. Ruggiero i inni, A Higher Level Classification of All Living Organisms, „PLOS One”, 10 (4), 2015, art. nr e0119248, DOI: 10.1371/journal.pone.0119248, PMID: 25923521, PMCID: PMC4418965 [dostęp 2020-02-20] (ang.).
  2. ↑ Peter F. Stevens, Angiosperm Phylogeny Website, Missouri Botanical Garden, 2001– [dostęp 2009-06-11] (ang.).
  3. ↑ Gasteria. Index Nominum Genericorum (ING). [dostęp 2009-06-11]. (ang.).
  4. 1 2 Gasteria Duval. [w:] Plants of the World online [on-line]. Royal Botanic Gardens, Kew. [dostęp 2021-11-30].
  5. 1 2 3 Wielka Encyklopedia Przyrody. Rośliny kwiatowe 2. Warszawa: Muza SA, 1998, s. 371. ISBN 83-7079-779-2.
  6. 1 2 3 4 5 6 7 Ludmiła Karpowiczowa (red.): Słownik nazw roślin obcego pochodzenia łacińsko-polski i polsko-łaciński. Warszawa: Wydawnictwa Uniwersytetu Warszawskiego, 1973, s. 100.