| Geophilus | |||||
| Leach, 1814 | |||||
Samica niezidentyfikowanego gatunku strzegąca swoich młodych | |||||
G. linearis – widok od spodu z widocznymi szczękonóżami (Dania) | |||||
| Systematyka | |||||
| Domena | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| Królestwo | |||||
| Typ | |||||
| Podtyp | |||||
| Gromada | |||||
| Podgromada | |||||
| Rząd | |||||
| Rodzina | |||||
| Rodzaj |
zieminek | ||||
| Typ nomenklatoryczny | |||||
|
Scolopendra electricus Linnaeus, 1758 | |||||
| |||||
Zieminek (Geophilus) – rodzaj pareczników z rzędu zieminkokształtnych (Geophilomorpha) i rodziny zieminkowatych (Geophilidae).
Rodzaj ten wykreował angielski biolog, William Elford Leach, w roku 1814. Gatunek typowy po raz pierwszy zgodnie z zasadami nazewnictwa binominalnego opisany został przez Karola Linneusza w 10. wydaniu Systema Naturae, gdzie został nazwany Scolopendra electrica.
Gatunki z tego rodzaju osiągają od 20 do 45 mm. Oczu brak. Ubarwienie w tonacji żółci lub czerwieni i żółci. Mają od 53 do 73 par odnóży. Są dość długie i smukłe, poruszają się wężowatymi ruchami. Znanych jest 6 gatunków z Europy Środkowej.
Istnieje dość dużo podobnych do tego rodzaju gatunków, które można rozróżnić na podstawie liczby par nóg.
Rodzaj holarktyczny. Stworzenia te żyją przeważnie pod kamieniami, kawałkami drewna, głębiej w ziemi, wszędzie częste.
Te pareczniki polują w podziemnych korytarzach dżdżownic na drobną faunę glebową. Ofiarę oplatują swoim ciałem i uśmiercają jadem z szczękonóży. Ponadto niektóre gatunki wydzielają specjalną substancję obronną.
Chilobase wymienia następujące gatunki: