Giovanni Barcia

Giovanni Barcia

Giovanni Barcia
Kraj działania	Włochy
Data i miejsce urodzenia	8 kwietnia 1829 Palazzo Adriano, Królestwo Obojga Sycylii
Data i miejsce śmierci	2 grudnia 1912 San Demetrio Corone
biskup dla Albańczyków obrządku bizantyjskiego w Kalabrii
Okres sprawowania	1902–1912
biskup dla Albańczyków obrządku bizantyjskiego na Sycylii
Okres sprawowania	1902–1912
Wyznanie	katolicyzm
Kościół	greckokatolicki: bizantyjsko-włoski
Nominacja biskupia	24 kwietnia 1902
Sakra biskupia	24 czerwca 1902
Multimedia w Wikimedia Commons

Giovanni Barcia (ur. 8 kwietnia 1829 w Palazzo Adriano, zm. 2 grudnia 1912 w San Demetrio Corone) – włoski duchowny greckokatolicki pochodzenia albańskiego, biskup dla albańskich wiernych w Kalabrii i na Sycylii (1902–1912).

Życiorys

Urodził się w 1829 roku w osadzie Albańczyków(inne języki) (Arboreszów) Palazzo Adriano na Sycylii, leżącej na terenie ówczesnego Królestwa Obojga Sycylii oraz w granicach jurysdykcji łacińskiej archidiecezji Monreale.

24 kwietnia 1902 papież Leon XIII mianował go biskupem ordynariuszem Albańczyków(inne języki) w Kalabrii należących do wschodniego Kościoła katolickiego obrządku bizantyjskiego. W ten sposób został następcą takich biskupów, jak Felice Samuele Rodotà (1735–1740), Nicola de Marchis (1742–1756), Giacinto Archiopoli(inne języki) (1757–1789), Francesco Bugliari(inne języki) (1792–1806), Domenico Bellusci(inne języki) (1808–1833), Gabriele De Marchis(inne języki) (1834–1858), Agostino Franco(inne języki) (1858–1875), Giuseppe Bugliari(inne języki) (1875–1888) i Giuseppe Schirò(inne języki) (1889–1896).

24 czerwca przyjął sakrę biskupią z rąk kardynała Vincenzo Vannutellego, a współkonsekratorami zostali Giustino Adami(inne języki), arcybiskup tytularny Cezarei Kapadockiej (Caesarea Ponti(inne języki)), i Władysław Michał Zaleski, arcybiskup tytularny Teb(inne języki). Papież Leon XIII nadał mu stolicę tytularną Croae i odtąd biskup Giovanni Barcia przez dziesięć lat kierował Kościołem katolickim obrządku bizantyjsko-włoskiego.

Rezydował w Neapolu i był również przełożonym Kolegium San Adriano w San Demetrio Corone w Kalabrii, instytucji religijnej i kulturalnej ulokowanej tu w 1794 dla zachowania obrządku bizantyjskiego i albańskich tradycji narodowych. Pobyt Giovanniego Barci w Neapolu monsignore Enrico Benedetti określił jako „gnuśną bezczynność”, co jednak było być może zbyt surową opinią wobec mnogości problemów Albańczyków obrządku bizantyjskiego i często niechętnej postawy duchowieństwa łacińskiego. Biskup Giovanni Barcia był również przewodniczącym Włoskiego Komitetu Duchowieństwa na rzecz pomocy poszkodowanym w trzęsieniu ziemi w Kalabrii.

Zmarł 2 grudnia 1912 w San Demetrio Corone, w zjednoczonym Królestwie Włoch. Przez kilka lat nie mianowano jego następcy, aż do powołania eparchii Lungro degli Italo-Albanesi w 1919.

Przypisy

Bibliografia

• Bishops who are not Ordinaries w bazie gcatholic.org [dostęp 2025-11-06] (ang.).
• Caesarea Ponti [online], catholic-hierarchy.org [dostęp 2025-11-06]  (ang.).
• Eparchia di Lungro, una piccola Diocesi Cattolica Bizantina per i fedeli Italo-Albanesi „precursori del moderno ecumenismo”. Pietro Lanza, Demetrio Guzzardi (oprac.). Cosenza: 2000. ISBN 978-88-8276-528-6. [dostęp 2025-11-07]. (wł.).
• Cirillo Korolevskij: L'eparchia di Lungro nel 1921. Relazione e note di viaggio. Università della Calabria, 2011. [dostęp 2025-11-07]. (wł.).