| Państwo | |
|---|---|
| Producent | |
| Typ |
swobodnie opadająca |
| Historia | |
| Data konstrukcji |
1943 |
| Lata produkcji |
1944-1945 |
| Używana w latach |
1945 |
| Dane techniczne | |
| Długość |
808 cm |
| Średnica |
117 cm |
| Masa |
10 000 kg |
| Masa mat. wybuchowego |
4300 kg torpeksu (mieszanina 42% heksogenu, 40% TNT, 18% aluminium) |
| Dane operacyjne. Użytkownicy | |
| Wielka Brytania | |


Grand Slam – największa konwencjonalna bomba burząca (sejsmiczna) zbudowana przez Brytyjczyków pod koniec 1944 roku.
Używano jej do niszczenia wiaduktów i mostów (po wbiciu się w grunt eksplodowała i powodowała wstrząs o sile do 3,6 w skali Richtera co skutkowało zawaleniem się konstrukcji nawet bez bezpośredniego trafienia), oraz silnie zbrojonych bunkrów U-Bootów, takich jak bunkier okrętów podwodnych Valentin. Zaprojektowana przez inżyniera aeronautyki Barnesa Wallisa. Była rozwojową wersją bomb Tallboy, którymi RAF zatopił w listopadzie 1944 roku pancernik „Tirpitz”. Przy długości 7,7 m ważyła 9979 kg z czego 40% stanowił materiał wybuchowy (Heksogen) (22 000 funtów) i została użyta 41 razy podczas II wojny światowej. Po raz pierwszy 14 marca 1945 roku przeciwko podwójnemu wiaduktowi w Bielefeld na linii Hamm-Hannover (niem. Schildescher Viadukt). Wybuch spowodował zawalenie się podwójnego wiaduktu na długości około 100 m.
W następnych tygodniach zniszczone zostały dalsze strategicznie ważne wiadukty w pobliżu Altenbeken oraz w pobliżu Arnsbergu (niem. Arnsberger Viadukt), Nienburg i Bremy, w wyniku czego większość linii kolejowych prowadzących z Zagłębia Ruhry została przerwana.
Jedynym samolotem, który mógł unieść tak ciężką bombę był Avro Lancaster w wersji B. Mk I (Special) z usuniętymi drzwiami komory bombowej i z wzmocnionym podwoziem w celu umożliwienia przenoszenia pojedynczej bomby Grand Slam. W celu zmniejszenia masy samolotu usunięto przednią i górną środkową wieżyczkę strzelecką.