
Guido Werdnig (ur. 20 czerwca 1844 w Ratschach, zm. 26 kwietnia 1919) – austriacki lekarz wojskowy i neurolog. W 1891 roku opisał, niezależnie od Johanna Hoffmanna, postać rdzeniowego zaniku mięśni, określaną niekiedy jako zespół Werdniga-Hoffmanna.
Urodził się 20 czerwca 1844 roku jako syn Antona Werdniga w Ratschach, dzisiaj Rateče w Słowenii. Uczęszczał do szkoły w Cilli (dziś Celje), i ukończył ją z wyróżnieniem w 1862 roku. W 1863 roku rozpoczął studia na Akademii Józefa, założonej w 1785 roku przez Józefa II i kształcącej lekarzy wojskowych. Po ukończeniu studiów medycznych w 1868 roku Werdnig służył dziesięć lat w armii, najpierw jako starszy lekarz wojskowy, w końcu jako lekarz regimentu. Jego służba przypadła na tłumienie buntów w południowej Dalmacji i okupację Bośni, stąd często zmieniał miejsca praktyki służąc w różnych szpitalach wojskowych na obszarze walk. Opublikował wtedy pierwsze prace, na łamach czasopisma medycyny wojskowej Johanna Schnitzlera "Allgemaine Militararztliche Zeitung".
W 1877 roku poślubił w Linzu Franziskę Pummer; mieli dwoje dzieci, Giselę (1880-?) i Ottona (1885-?). W 1879 roku zakończył służbę w stopniu lekarza batalionu. Od 1874 roku mieszkał w Wiedniu.
W Wiedniu zainteresował się neurologią, pracował w tamtejszym Instytucie Anatomii i Fizjologii Uniwersytetu Wiedeńskiego u Heinricha Obersteinera. W 1888 roku przeniósł się do Grazu, gdzie kontynuował swoją praktykę neurologiczną w Instytucie Anatomii patologicznej Uniwersytetu w Grazu. W 1896 roku wrócił do Wiednia, i skupił się na praktyce lekarskiej, porzucając karierę naukową.
Poza neurologią zajmował się numizmatyką: w 1888 roku opublikował książkę na temat monet Republiki Weneckiej.
W 1907 roku nagle doznał spastycznej paraparezy kończyn dolnych i do końca życia pozostał przykuty do łóżka. Po śmierci żony opiekowała się nim córka. Od 24 czerwca 1918 roku w Niederösterreichische Landessanatorium Am Steinhof, gdzie zmarł 26 kwietnia następnego roku.