| Data i miejsce urodzenia | |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci | |
| Alma Mater | |
| Uczelnia | |
Gustaw Bychowski (ur. 21 sierpnia 1895 w Warszawie, zm. 3 kwietnia 1972 w Fezie) – polski i amerykański lekarz psychiatra, jeden z pierwszych polskich psychoanalityków.
Urodził się w rodzinie żydowskiej jako syn Zygmunta Bychowskiego (1865–1934) i Gizeli z domu Horwitz (1873–1937). Miał brata Jana (1901–1917) i siostrę Martę, zamężną Osnos (1907–1990). Uczęszczał do gimnazjum Konopczyńskiego w Warszawie, gdzie jego kolegami byli Stefan Srebrny i Stefan Glass. Następnie przez rok uczył się w gimnazjum w Sankt Petersburgu w celu uzyskania rosyjskiej matury, uprawniającej do studiów zagranicznych. Studiował na Uniwersytecie Wiedeńskim, Uniwersytecie w Lozannie i Uniwersytecie w Zurychu. Tytuł doktora medycyny otrzymał na podstawie dysertacji Zur Psychopathologie der Brandstiftung w Zurychu w 1919 roku.
W Polsce znany był ze swojej psychoanalitycznej teorii sztuki. Jego książka Słowacki i jego dusza. Studium psychoanalityczne (Wydawnictwo J. Mortkowicza 1930, wznowiona w 2002 przez Universitas) była pierwszą w Polsce znaczącą próbą zastosowania psychoanalizy do interpretacji dzieła literackiego. Bychowski analizował poezję Słowackiego w kontekście jego biografii i rozwoju duchowego, a zwłaszcza jego relacji z matką.
W 1935 habilitował się na Uniwersytecie Warszawskim pod kierunkiem Jana Mazurkiewicza i wykładał psychopatologię. W 1939 wyemigrował do Stanów Zjednoczonych. Zmarł w 1972 roku podczas urlopu w Maroku.
Jego synem był Jan Ryszard Bychowski (1921–1943), kolega szkolny Krzysztofa Kamila Baczyńskiego z Gimnazjum Batorego, który zginął zestrzelony w locie nad Niemcami w 1943 jako lotnik Polskich Sił Powietrznych na Zachodzie.