Długość ciała 12-14 mm. Przypomina blisko spokrewnionego smuklika sześciopasego (H. sexcinctus), a także niewystępującego w Polsce H. fulvipes. Samica ma szerokie ochrowe przepaski na odwłoku, obejmujące zarówno koniec, jak i nasadę tergitów II-IV (u smuklika sześciopasego przepaski są węższe i brak ich na nasadach tergitów). U samca czułki są zawinięte na końcu i całe czarne (u smuklika sześciopasego czarno-pomarańczowe), a u nasady tergitów II i III znajdują się paski (u H. fulvipes brak paska u nasady tergitu III).
Biologia
Gatunek społeczny, niewyspecjalizowany pokarmowo. Gniazduje w ziemi. Osobniki dorosłe można spotkać od kwietnia do września. Zimują dorosłe samice, które kolejnej wiosny wspólnie zakładają gniazda w grupach po kilka osobników. Tylko jedna samica z grupy składa jaja i przed pojawieniem się dorosłych osobników wypędza pozostałe samice, które mogą założyć własne gniazda lub znaleźć funkcjonujące gniazdo własnego lub innego gatunku (Lasioglossum nigripes) i osiedlić się w nim jako pasożyt gniazdowy. Samce latają od lipca.
Występowanie
Pierwotny zasięg gatunku obejmował południowo-zachodnią Europę, jednak w XXI wieku obserwuje się jego rozprzestrzenianie z prędkością dochodzącą nawet do 30 km na rok, czego przyczyn upatruje się w zachodzących obecnie zmianach klimatu. W Polsce gatunek ten pojawił się po raz pierwszy w 2020 roku na zachodzie kraju i od tego czasu obserwuje się dalsze jego rozprzestrzenianie. Według czerwonej listy pszczół Europy należy do gatunków najmniejszej troski.
Przypisy
123FelixF.AmietFelixF. (red.), Apidae. 3: Halictus, Lasioglossum, Fauna Helvetica, Neuchâtel: Centre suisse de cartographie de la faune: Schweizerische Entomologische Gesellschaft, 2001, ISBN978-2-88414-017-1 [dostęp 2024-08-20].
1234ErwinE.ScheuchlErwinE., WolfgangW.WillnerWolfgangW., Taschenlexikon der Wildbienen Mitteleuropas: alle Arten im Porträt, Wiebelsheim: Quelle & Meyer Verlag, 2016, ISBN978-3-494-01653-5 [dostęp 2024-08-20].
↑Ûrij AndreevičÛ.A.PesenkoÛrij AndreevičÛ.A. (red.), Bees of the family Halictidae (excluding Sphecodes) of Poland: taxonomy, ecology, bionomics, Bydgoszcz: Wydawnictwo Uczelniane Wyższej Szkoły Pedagogicznej, 2000, ISBN978-83-7096-339-2 [dostęp 2024-08-20].
↑DenisD.MichezDenisD. i inni, Measuring the pulse of European biodiversity using the Red List. European Red List of Bees, Bruksela: Publications Office of the European Union, 2026, s. 138, DOI:10.2779/521877, ISBN978-92-68-18372-4.