 Halvdan Koht w 1933 r. | |
| Państwo działania | |
|---|---|
| Data i miejsce urodzenia |
7 lipca 1873 |
| Data i miejsce śmierci |
12 grudnia 1965 |
| Profesor nauk humanistycznych | |
| Specjalność: historia | |
| Polska Akademia Nauk | |
| Status |
członek zagraniczny |
| Nauczyciel akademicki | |
| Uczelnia | |
Haldvan Koht (ur. 7 lipca 1873 w Tromsø, zm. 12 grudnia 1965 w Lysaker) – norweski historyk i polityk, członek najpierw partii liberalnej, a następnie Norweskiej Partii Pracy. W latach 1935–1941 był norweskim ministrem spraw zagranicznych. Nigdy nie był członkiem parlamentu norweskiego. Był profesorem Uniwersytetu w Oslo.
Koht był czynnym promotorem unifikacji języka norweskiego i stworzenia wariantu samnorsk. Zaangażowany w prace Østlandsk reisning. Jako zwolennik teorii walki klas w języku włączył do programu partii w 1936 r. postulat polityki językowej, która doprowadziłaby do powstania „języka ludu”. Mimo że nigdy nie uzyskał dla swych planów pełnego poparcia w partii, przyjęto jego postulaty i wprowadzono reformę języka w 1938 r. Reforma dramatycznie zredukowała wpływy wyższych klas na język norweski w wersji bokmål.
Po rozwiązaniu rządu norweskiego w 1941 r. do końca wojny przebywał na emigracji w Stanach Zjednoczonych, gdzie kontynuował pracę naukową. Do Norwegii powrócił w 1949 r.
W 1945 r. zgłosił kandydaturę Józefa Stalina do Pokojowej Nagrody Nobla.
W 1959 r. został członkiem zagranicznym PAN.