Harfa eolska

Harfa eolska lub Harfa Eola – instrument muzyczny z grupy chordofonów.

Zbudowany był z prostokątnego pudła rezonansowego i pionowo rozpiętych na nim jelitowych strun, równej długości. Instrument ustawiano na wolnym powietrzu, głównie w ogrodach lub parkach. Struny były pobudzane do drgań przez wiatr i wydawały delikatne dźwięki.

Harfa eolska znana była od czasów starożytnych. Jej nazwa nawiązuje do Eola, boga wiatrów w mitologii greckiej. Instrument cieszył się szczególną popularnością w okresie romantyzmu (2 połowa XVIII i początek XIX wieku).

Przypisy

1 2 3 4 Mała encyklopedia muzyki (red. Stefan Śledziński). Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1970, s.275
1 2 3 Krystyna Kubalska-Sulkiewicz, Monika Bielska-Łach, Anna Manteuffel-Szarota: Słownik terminologiczny sztuk pięknych. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2007, s. 147, ISBN 978-83-01-12365-9.

Bibliografia

Encyklopedia Muzyki PWN

[em-1] 1 2 3 4 Mała encyklopedia muzyki (red. Stefan Śledziński). Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1970, s.275

[stsz-2] 1 2 3 Krystyna Kubalska-Sulkiewicz, Monika Bielska-Łach, Anna Manteuffel-Szarota: Słownik terminologiczny sztuk pięknych. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2007, s. 147, ISBN 978-83-01-12365-9.