Przylądek od strony morza; widoczna latarnia morska Hartland Point oraz wieża radarowa stacji kontroli ruchu lotniczego | |
| Państwo | |
|---|---|
| Kraj | |
| Rodzaj obiektu | |
Położenie na mapie Devonu | |
Położenie na mapie Wielkiej Brytanii | |
Położenie na mapie Anglii | |

Hartland Point – przylądek w południowo-zachodniej Anglii (Wielka Brytania), na północnym wybrzeżu hrabstwa Devon, najbardziej na północny zachód wysunięty punkt tego hrabstwa (wyłączając wyspę Lundy). Stanowi zwieńczenie półwyspu Hartland.
Zgodnie z ustaleniami Międzynarodowej Organizacji Hydrograficznej przylądek wyznacza granicę między Kanałem Bristolskim (na wschód od przylądka) a Morzem Celtyckim (na zachód). Wybrzeże klifowe. Odcinek na wschód od przylądka jest względnie osłonięty (zatoka Barnstaple lub Bideford Bay), zaś odcinek na południowy zachód od niego wystawiony jest na działanie otwartego oceanu
Najbliższą miejscowością jest przysiółek Titchberry, nieco dalej w głębi lądu położone jest Hartland. Przylądek znajduje się w obrębie obszaru chronionego krajobrazu North Devon Coast National Landscape (AONB) oraz obszaru ochrony przyrody Marsland to Clovelly Coast SSSI.
Na przylądku znajduje się latarnia morska Hartland Point, wzniesiona w latach 1872–1874. Nieopodal znajduje się zabytkowa rezydencja Hartland Abbey z XVIII wieku, wzniesiona w miejscu średniowiecznego opactwa. Przez przylądek prowadzi pieszy szlak turystyczny King Charles III England Coast Path.
W pobliżu umieszczony jest kamień pamiątkowy, który upamiętnia ofiary zatopienia okrętu szpitalnego HMHS „Glenart Castle” przez niemiecki okręt podwodny SM UC-56, które miało miejsce 26 lutego 1918 roku, około 20 mil morskich od Hartland Point.
Hartland Point to prawdopodobnie „Przylądek Herkulesa” (Herculis Promontorium), o którym Klaudiusz Ptolemeusz wspomniał w swojej Geografii (II wiek).
W latach 1926–1983 na przylądku znajdował się posterunek obserwacyjny straży wybrzeża (HM Coastguard), od lat 30. pełniący także funkcję stacji meteorologicznej.
Podczas II wojny światowej funkcjonowała tu stacja rozpoznania elektromagnetycznego służby „Y”, której zadaniem było przechwytywanie niemieckiej komunikacji radiowej na morzu w paśmie VHF. Znajdowała się tu także stacja radarowa, przeznaczona do wykrywania nieprzyjacielskich samolotów w ramach systemu Chain Home Low.
Obiekt wznowił działalność podczas zimnej wojny, w latach 50. jako stacja naprowadzania myśliwców przechwytujących (GCI), później stację wykorzystywano do nadzoru bezpieczeństwa ćwiczeń wojskowych. Stacja zakończyła działalność w 1987 roku. W jej miejscu funkcjonuje dzisiaj cywilna stacja kontroli ruchu lotniczego.